Όταν όλα σου πάνε αριστερά.

25
175

Θέλω να μοιραστώ μαζί σας μια ιστορία για ένα παιδί. Εμένα, χρόνια πριν από το σήμερα. Μια ιστορία που με οδήγησε να κάνω κάποιες σκέψεις. Όχι απαραίτητα συγκεκριμένες, γι’ αυτά έχουμε καιρό άλλωστε. Σκέψεις γενικές για τον τρόπο που κινούμαστε και αντιμετωπίζουμε τη ζωή και όσα μας φέρνει.


Αριστερό παιδί

Λένε πως το σχολείο είναι αρωγός στην ανάπτυξη ενός ατόμου. Πολλές φορές μάλιστα όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ανθρώπους όπου η ζωή τους τα έφερε έτσι ώστε δεν κατάφεραν να το τελειώσουν, σπεύδουμε να τους χαρακτηρίσουμε αμόρφωτους και χαμηλού επιπέδου. Τι γίνεται όμως όταν τέτοιοι άνθρωποι βρίσκονται στο ίδιο το σχολείο; Όταν άνθρωποι οι οποίοι υπό φυσιολογικές συνθήκες θα έπρεπε να σε εμπνέουν γίνονται ξαφνικά ο χειρότερος εφιάλτης σου; Υποθέτω στην περίπτωση αυτή έρχεσαι ίσως για πρώτη φορά αντιμέτωπος με την πραγματικότητα. Το σχολείο ποτέ δεν ήταν αυτό που είχες φανταστεί και δυστυχώς δύσκολα θα γίνει.

Η επαφή μου με την πραγματικότητα ήρθε πρώτη φορά περίπου στην Τρίτη Δημοτικού όταν ο δάσκαλος σε μια ενημέρωση γονέων αποφάσισε πως δεν είμαι ένα παιδί όπως τα υπόλοιπα. Όχι, δεν είχε ανακαλύψει κάποιο παιδί θαύμα. Είχα ένα σημαντικό ελάττωμα. Έγραφα με το αριστερό. Προβληματικό παιδί και πιθανόν να χρειαζόμουν ακόμα και ειδικό σχολείο θυμάμαι να λέει στη μητέρα μου. Σε εκείνη που από τη δική της τρυφερή ηλικία αντιμετώπισε την ίδια κατάσταση. Η δασκάλα της είχε κρεμάσει την ταμπέλα του προβληματικού παιδιού και αποφάσισε με άκρως παιδαγωγικές μεθόδους όπως το ξύλο να της μάθει επιτέλους να γράφει με το καλό χέρι. Τελικά τα κατάφερε, όμως εκείνο που δεν κατάφερε ποτέ κανένας είναι να την κάνει να το ξεχάσει. Η θύμηση της αυτή ήταν που αντιμετώπισε τον δάσκαλο. Έναν δάσκαλο που φυσικά μετά από όλα αυτά η αντίδραση του ήταν να μην με αφήνει να συμμετέχω πουθενά.

Το πρώτο πράγμα που ένιωσα όταν το έμαθα ήταν άγχος. Άγχος ίσως γιατί για να το λέει ο δάσκαλος κάτι να είδε που εγώ δεν μπορώ να καταλάβω. Αν είχε δίκιο; Αν τελικά δεν είμαι φυσιολογική; Και τι πρέπει να κάνω για να αισθανθώ φυσιολογική τελικά; Πως είναι ένας φυσιολογικός άνθρωπος κι εγώ δεν μπορώ να γίνω; Ένα σωρό ερωτήματα όπου σε συνδυασμό με τον αποκλεισμό που βίωνα σε κάθε δραστηριότητα δυνάμωνε όλο και περισσότερο τα λεγόμενα του μέσα μου. Χρειάστηκε πολύ κουράγιο και προσπάθεια από τους δικούς μου να με πείσουν να μείνω, να μην τα παρατάω.

Είτε είχε δίκιο είτε όχι είχε καταφέρει να με πληγώσει και κυρίως να με τρομάξει.

Ο τρόπος που τον κοίταζα πια είχε μια δόση οργής, λες και βίαια μου είχαν ξεριζώσει ένα κομμάτι της παιδικής μου αθωότητας. Οι δικές του αναχρονιστικές αντιλήψεις με είχαν μετατρέψει σε ένα παιδί γεμάτο θυμό και είχαν κάνει το σχολείο να μοιάζει με φυλακή. Να περιμένω καρτερικά στην καρέκλα να τελειώσει το μάθημα να φύγω, να κρυφτώ και να μην μπορεί να με πονέσει ξανά. Πέρασε καιρός να καταλάβω πως το πρόβλημα ήταν δικό του και όχι δικό μου . Η οργή άρχισε να ξεθωριάζει και με το πέρασμα του χρόνου μετατρεπόταν σε ανυπομονησία για το πότε θα φύγει. Δεν θα μπορεί να με πονέσει ξανά. Γιατί με πόνεσε. Κανένα παιδί δεν θέλει να αισθάνεται πως δεν το θέλουν, να είναι ξένο, να το παραγκωνίζουν λες και κάτι δεν πάει καλά, ακόμα και αν σε τελική ανάλυση κάτι όντως δεν πάει καλά.

Σήμερα, μετά από τόσα χρόνια ο θυμός έχει μεταλλαχθεί σε κάτι πολύ χειρότερο για εμένα. Σε φόβο. Φόβο για το αν το δικό μου παιδί θα έχει κάτι διαφορετικό, ξεχωριστό και το πως οι γύρω θα το αντιμετωπίσουν. Αν θα είναι αρκετά δυνατό. Αν εγώ θα είμαι για να μπορέσω να το υπερασπιστώ, αν θα καταφέρω να του δείξω όπως η δική μου η μητέρα ότι πρέπει να αγαπάει το κάθε τι επάνω του είτε ταιριάζει στα καλούπια είτε όχι. Είναι μεγάλη ευθύνη να καταφέρεις να μεγαλώσεις έναν άνθρωπο που θα βγει στον κόσμο και θα μπορεί τελικά να αναπνέει και να νιώθει ελεύθερος. 

Σου έγραψα πως το σχολείο δύσκολα θα γίνει αυτό που κάποτε είχες φανταστεί. Αυτό όχι γιατί δεν υπάρχουν εκπαιδευτικοί που θα σε κάνουν να το πιστέψεις ή και θα προσπαθήσουν γι’αυτό αλλά δυστυχώς επειδή χάνονται μέσα σε έναν ωκεανό «αμόρφωτων» ανθρώπων. Στα σχολεία κρύβεται το μέλλον όλων μας και θα έπρεπε να το αντιμετωπίζουμε με μεγαλύτερη υπευθυνότητα και περισσότερο αγάπη. Βέβαια όλα αυτά αν θέλουμε να πάμε ένα βήμα παρακάτω. Πρέπει πρώτα να ξεκινήσουμε από τα βασικά.

Θέλουμε;


σκέψου σαν παιδί

Μετά από καιρό αυτό που συνειδητοποιώ είναι πως υπάρχουν καταστάσεις που θα σε αναγκάσουν να χάσεις κομμάτια της παιδικότητας, του χαρακτήρα, της καθημερινότητας σου. Καταστάσεις που ποτέ δεν ξεκαθάρισα μέσα μου αν τελικά έχουν λόγο ύπαρξης, αν τελικά τα μαθήματα και τα συμπεράσματα που προκύπτουν από αυτές, θα μπορούσαν να έχουν προκύψει με πιο γόνιμο τρόπο.

Όχι πως με στεναχωρεί πια το γεγονός αυτό που περιέγραψα, ούτε με επηρεάζει γιατί πλέον καταλαβαίνω, αντιλαμβάνομαι και επεξεργάζομαι τα πράγματα με διαφορετικό τρόπο. Απλώς σκέφτομαι. Σημαντικό ή όχι αυτό που τελικά θα δώσει το ερέθισμα, όταν ένα παιδί που είναι εκ φύσεως εσωστρεφές και άγουρο, αναγκαστεί να χάσει ένα μικρό ή μεγαλύτερο κομμάτι της παιδικής του αθωότητας, υπάρχει πραγματικός λόγος;

Πρόσφατα έβλεπα μια εκπομπή που μιλούσε για ένα διαφορετικό σχολείο. Δεν έχει σημασία που, άλλωστε προβλήθηκε ήδη αρκετές φορές. Σημασία για εμένα έχει το Τι. Τι ενθαρρύνουν τα παιδιά να κάνουν, να αισθανθούν και πόσο εξελίσσονται από αυτή τη γόνιμη διαδικασία. Άνθρωποι του αύριο μαζεμένοι και αναγκασμένοι να είναι απλά ο εαυτός τους. Παιδιά.

Και σε κάνει να αναρωτιέσαι. Τελικά τι έχει σημασία; Το λάθος προκύπτει από το σχολείο; Από εμάς; Από την εξουσία; Από αυτό που μάθαμε να κάνουμε ή εκείνο που μας σέρβιρε κάποια αυθεντία;

Γιατί πασχίζουμε;

Τι μαθαίνουμε;

Πως θέλουμε να ζήσουμε;
Μαθαίνοντας ή απολαμβάνοντας τους χυμούς κάθε ηλικίας; Και αν αυτά τα δυο πάνε παράλληλα, το σωστό που είναι να γέρνει η αναθεματισμένη ζυγαριά;
Πως τελικά θα προκύψει η ισορροπία;


Ποτέ δεν θα μπορέσω και δεν θα μπω στη διαδικασία να πω σε κάποιον ποιο είναι το σωστό, πιο προτιμώ και ποιο με αγγίζει περισσότερο. Απλώς είναι που πάντα με απασχολούσε τι είναι τελικά καλύτερο για όλους. Για εμένα, εσένα, το δικό μου αλλά και το δικό σου παιδί. Αυτό που έχεις ή αυτό που θα κάνεις. Και μόνο μια σταθερά βρίσκω ανεξάρτητα τελικά αν αυτό που με απασχολεί είναι το σχολείο, τα οικονομικά, η δουλειά, το σπίτι, η κοινωνία.
Να κοιτάξουμε τι κάνουμε εμείς. Για εμάς, για το σπίτι μας, για τη δουλειά μας, για την κοινωνία, για τον κόσμο. Να βιώσουμε την αποκάλυψη της ψυχής μας και να την αγκαλιάσουμε χωρίς φραγμούς ή κομφετί να μοιάζει καλύτερη. Να πάψουμε να στεκόμαστε στους άλλους, τους παλιούς, τους νέους, τους ξένους, τους απέναντι. Να δούμε πραγματικά πως θα βελτιώσουμε τον εαυτό μας με τρόπο παραγωγικό, με τρόπο όχι να διδάσκει και να κουνάει το δάχτυλο, αλλά που να μοιράζεται. Με αξίες δικές μου και δικές σας και όχι κάποιου ένδοξου παρελθόντος.
Μόνον έτσι ίσως καταφέρουμε κάποια στιγμή
να γεννήσουμε μορφωμένες ψυχές.

Εικόνες : Pixabay


Για περισσότερες ιστορίες, σκέψεις, πειράματα του μυαλού μπορείς να κάνεις μια βόλτα από τα social της σελίδας FacebookGoogle + αλλά και στο Twitter ,όπως επίσης και να εγγραφείς στο εβδομαδιαίοnewsletter που βρίσκεται πάνω δεξιά τοποθετώντας απλώς το e-mail σου.

5 (100%) 1 vote