Ζωή μισή.

28
140

Αφορμή για όσα θα διαβάσεις, πέρα από το γεγονός πως έγινα μητέρα πριν μόλις 20 μήνες- σου είχα μιλήσει εκ βαθέων άλλωστε γι’ αυτή τη πρώτη μας επαφή- στάθηκε η Χριστίνα. Τα όσα μοιράστηκε μέσω της σελίδας της στο enfo.gr όπου άγγιξαν την ψυχή μου και την έκαναν να αναζητήσει όλες εκείνες τις στιγμές που η μητρότητα έχει ένα άλλο πρόσωπο, σκληρό. Διαβάζοντας την, οι σκέψεις έτρεχαν με έναν τρόπο που δεν μπόρεσα να συγκρατήσω. Στα παιδιά που δεν συνάντησαν ποτέ το χάδι, σε εκείνες τις μητέρες που δεν μπόρεσαν να κάνουν δικά τους αλλά επάξια γίνονται μητέρες κάποιου παιδιού. Σε όσες έχασαν το δικό τους παιδί και η ζωή τους έμεινε μισή. Αυτή ακριβώς είναι η ιστορία που θέλησα να μοιραστώ μαζί σας. Που αν και δεν την βίωσα, ήταν ένας φόβος που έκανε την ψυχή μου να τρέμει καθημερινά. 

 

ψυχή χωρίς ψυχή
Η ανάσα της έγινε βαριά.
Το βήμα της άρχισε να τρεμοπαίζει.

Τα μάτια της θόλωσαν.

Ήταν μόνη.
Ένιωθε αβοήθητη.
Αισθανόταν κουρασμένη.

Χρειαζόταν χρόνος.
Να ανακτήσει τις δυνάμεις της.
Χρόνος που δεν είχε.

Θέλησε να φωνάξει.
Προσπάθησε να κρατηθεί.
Ήξερε πως τίποτα πια δεν θα ήταν το ίδιο.

Οι πράξεις.
Τα λόγια.
Οι σκέψεις.

Γίνονταν τώρα κόμπος στο λαιμό.
Γροθιά στο στομάχι.
Αβάσταχτος πόνος.

Όλα έγιναν στάχτη.
Εκείνη άδειασε.
Εκείνος έφυγε.

Πέρασαν ώρες.
Φαίνονταν μήνες.
Χρόνια που δεν πέρασαν μαζί.

Έκλεισε τα μάτια.
Η ψυχή της λύγισε.
Τα δάκρυα έγιναν βροχή.

Μέσα μου.
Μαζί μου.
Δικός μου.

Και τώρα με άφησε.
Χωρίς να με πάρει μαζί.
Λες και ποτέ δεν μ’ ένιωσε.

Ψυχή μου.
Μικρό μου.
Παιδί.

Έφυγες.
Πριν σε γνωρίσω.
Πριν σε αγγίξω.
Και η ψυχή μου, δεν έχει τώρα πια ψυχή.


Αυτή λοιπόν ήταν η δική μου συμμετοχή στο δρώμενο της Αριστέας όπου για μια ακόμη φορά διοργάνωσε το Συμπόσιο ποίησης. Πρόκειται για ένα δρώμενο που καιρό τώρα, το παρακολουθούσα από απόσταση και φέτος, μου δόθηκε η ευκαιρία να συμμετάσχω. Η συμμετοχή μου, προφανώς συμβολική αφού η σχέση μου με την ποίηση είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Πρωταρχικός στόχος μου πέρα από το να μοιραστώ τα συναισθήματα μου με τις συμμετοχές μου στα δρώμενα αυτά, είναι να καταφέρω να ριζώσω, να κρατηθώ από κάπου που η ψυχή μου έχει ανάγκη ώστε το ταξίδι αυτό για πρώτη φορά να έχει διάρκεια.

Όλες τις συμμετοχές, μπορείτε να τις βρείτε εδώ , πρόκειται για 38 ξεχωριστές προσπάθειες γεμάτες με χρώματα εικόνες. Ένα ξεχωριστό μπράβο στην Mary Pertax όπου με τη συμμετοχή της πέραν του ότι κατέκτησε την πρωτιά, έδωσε φτερά και στην δική μας ψυχή.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ, σε όσους ακούμπησαν τη δική τους ψυχή
στη συμμετοχή μου και της χάρισαν 9 βαθμούς.

 

Εικόνα : Pixabay.


Για περισσότερες ιστορίες, σκέψεις, πειράματα του μυαλού μπορείς να κάνεις μια βόλτα από τα social της σελίδας FacebookGoogle + αλλά και στο Twitter ,όπως επίσης και να εγγραφείς στο εβδομαδιαίοnewsletter που βρίσκεται πάνω δεξιά τοποθετώντας απλώς το e-mail σου.


 

5 (100%) 1 vote