Όνειρο γεμάτο πραγματικότητα.

24
121

Παλιότερα είχα γράψει ένα γράμμα στον μικρό μου εαυτό. Ψάχνοντας σε ποιον θα ήθελα να μιλήσω, σκέφτηκα πως είναι μια καλή ευκαιρία να εκφράσω όσα δεν πρόλαβα στον εαυτό εκείνο που κάποτε ονειρεύτηκα.

Έναν άνθρωπο χωρίς δεσμεύσεις, που όνειρο του δεν αποτέλεσε στιγμή η δημιουργία οικογένειας ή κομμάτι από την καθημερινότητα που βιώνω στο σήμερα. Έναν άνθρωπο που μοναδική συνάρτηση στην ζωή του αποτέλεσε η επιτυχία και η ανεξαρτησία.


Αγαπημένη μου,

Δεν μου ήταν εύκολο να βρω κάποιον τρόπο να σε προσφωνήσω, μιας και η δική σου κατοικία είναι υπαρκτή μονάχα στα μονοπάτια του μυαλού μου. Τιμής ένεκεν βέβαια των χρόνων που περάσαμε στο ίδιο σώμα φαντάστηκα πως το «αγαπημένη» θα σου ταίριαζε ακόμα και αν τελικά δεν ήταν η δική σου εκδοχή εκείνη που επέλεξα.

Πέρασαν ήδη τρία χρόνια από την πρώτη φορά που άρχισα να αποδιώχνω την εικόνα σου από το μυαλό μου. Τρία γεμάτα χρόνια που θα ήθελα μια ολόκληρη ζωή για να σου περιγράψω πως αισθάνομαι. Λύπες, χαρές, αλλαγές και το μόνο που έμενε σταθερό ήταν εγώ που προσπαθούσα να σε εξαφανίσω.

Αν με ρωτάς τελικά, αν αυτό που ήθελα πραγματικά ήταν να σε διώξω, θα σε απογοητεύσω. Ξέρω πόσο περήφανη και σταθερή είσαι, ή μάλλον ήθελες να είμαι αλλά η πραγματικότητα διαφέρει. Ήθελα απλά να αισθάνομαι σίγουρη πως δεν ήσουν αυτό που είχα ανάγκη. Μα έκανα λάθος αφού όσο και να το προσπάθησα, ήσουν κομμάτι του εαυτού μου.

Είναι βέβαια τόσα πολλά εκείνα που πίστευες που τώρα με κάνουν να φουντώνω από θυμό που τόλμησα να τα σκεφτώ, που οι τύψεις μου ανακουφίζονται που τελικά κατάφερα να σε πιέσω τόσο που να μη χωράς καλά- καλά ούτε στη σκέψη μου. Μα και πάλι, το μυαλό λειτουργεί με τόσο περίεργο τρόπο και μερικές φορές μου λείπεις.

Θυμάσαι που νόμιζες πως μόνη σου μπορείς να καταφέρεις τα πάντα; Πως δεν έχεις ανάγκη κανέναν για να νιώθεις ολοκληρωμένη; Τελικά έχεις, ή καλύτερα έχω και όσα πιστέψαμε ήταν απλώς ασυναρτησίες βγαλμένες από όνειρο.

Παντρεύτηκα –με πολιτικό, ηρέμησε– και συνειδητοποίησα πως μόνο όταν τον έχω δίπλα μου νιώθω πραγματική ασφάλεια. Ήρθε στη ζωή μου φέρνοντας τα πάνω κάτω για να μου υπενθυμίσει πως τελικά, ολοκληρωμένος είσαι μονάχα όταν έχεις έναν άνθρωπο δίπλα σου που είναι όλα όσα εσύ δεν κατάφερες ή δεν προσπάθησες ποτέ.
Και τον έχω ανάγκη για να μπορώ να γελάω, να κλαίω, να μοιράζομαι, να ξεσπάω. Τον έχω ανάγκη γιατί με πήρε από το χέρι και με οδήγησε σε μέρη που εσύ ούτε καν φαντάστηκες ποτέ. Μου χάρισε την μητρότητα εξασφαλίζοντας για εμένα τη μεγαλύτερη εξάρτηση. Εξάρτηση, καλά διαβάζεις. Άλλωστε τι άλλο θα μπορούσε να αποτελεί όταν μοναδικός σκοπός της ζωής σου πια, είναι να εξαρτάται ολόκληρο το είναι σου από ένα χαμόγελο;

Καλά σκέφτεσαι, μαζί με την εγκυμοσύνη πάνε περίπατο όλα όσα κοπιάσαμε κάποια βράδια να φτιάξουμε παρέα. Και μη νομίζεις, ξέρω πόσο σε αναστατώνει η ιδέα ενός παιδιού που όσο το σκέφτομαι αρχίζω να φοβάμαι πως ποτέ δεν θα με μάθαινες να ζω για κάτι ουσιαστικό.

Η ζωή μου δεν μοιάζει σε καμία περίπτωση με κάποια παραλλαγή βασισμένη στο όνειρο που χτίσαμε παρέα. Δεν φοράω ωραία ρούχα αλλά εκείνα που με κάνουν να αισθάνομαι άνετα, δεν έχω περιποιημένα άκρα αλλά γεμάτα γδαρσίματα και δαγκωνιές και δεν περπατάω με αυτοπεποίθηση έτοιμη να κατακτήσω τον κόσμο αλλά να κατακτήσω τη μέρα.

Είμαι εξαρτημένη από χαμόγελα, συναισθήματα αλλά και οικονομικά. Και όσο δίκιο και να έχεις τώρα που θυμώνεις ότι δεν έπρεπε να το επιτρέψω γιατί η ζωή παίζει πολλά παιχνίδια, είναι κάτι που δεν έχω μετανιώσει γιατί μου δίνει την ευκαιρία να αφοσιωθώ στο αληθινό μου όνειρο.

Είμαι βέβαιη πως νομίζεις ότι χαράμισα τόσα ξενύχτια, τόσες εξετάσεις και σχολές προσπαθώντας να βρω το δρόμο μου, μα αν επένδυσες ποτέ σε μένα όσο εγώ σε εσένα, ξέρεις πως ούτε αυτά τα μετάνιωσα.

Ώρες. ώρες; Μέρες ολόκληρες πάνω από βιβλία και σημειώσεις, ψάχνοντας πάντα για κάτι καλύτερο, αναζητώντας απαντήσεις σε ερωτήματα που χάνονταν στις λεπτομέρειες. Ποια είμαι; Τι θέλω να κάνω; Που κοιτάω; Πως θα τα καταφέρω; Το θέλω; Προσπαθώ; Ποιος δρόμος είναι ο σωστός; Τόσα σταυροδρόμια φτιάξαμε παρέα και κανένα δεν μοιάζει με αυτό που σήμερα διάλεξα.

Ίσως γιατί στο έκρυψα, ίσως γιατί κάποιος με τράβηξε σε αυτό,
ίσως γιατί δεν πίστεψα πως εκεί κρύβεται το μέλλον μου.
Και πλέον είμαι νοικοκυρά που στα χαρτιά δηλώνει ακόμα φοιτήτρια γιατί φοβάται πως αν κόψει κι αυτόν το δεσμό θα σε χάσει ολοκληρωτικά. Και ξέρεις πόσο με τρόμαζε πάντα η απώλεια και η ιδέα του αποχωρισμού. Ακόμα φοβάμαι και φαίνεται αυτό το μόνο που ρίζωσε βαθιά μέσα μου από καιρό.

Τόσες λέξεις και μοιάζει άλλη μια προσπάθεια να αποτινάξω από πάνω μου και το τελευταίο δεσμό μαζί σου. Όσα σου γράφω όμως είναι με έναν μονάχα σκοπό.. Για ένα ευχαριστώ, που ποτέ δεν πρόλαβα να σου πω. Που οι αλλαγές και οι εξελίξεις μέσα αλλά και γύρω μου ήταν καταιγιστικές και δεν έδωσα στιγμή το χρόνο να σου πιάσω το χέρι να σου εξηγήσω.

Ευχαριστώ γιατί αν κάτι έμαθα μετά από τόσα χρόνια μαζί σου είναι πως ότι και αν τελικά συμβεί στη ζωή, θα καταφέρω να δώσω τον πραγματικό μου εαυτό στους άλλους μονάχα όταν τον κάνω ευτυχισμένο. Ευτυχισμένο σε ένα κομμάτι που θα δώσει νόημα στο δημιουργικό κομμάτι του εαυτού μου. Όταν βρω αυτό το κάτι που θα γεμίζει τη ψυχή μου χρώματα. Ξέρω πόσο κόπιασες μέσα μου για να το βρούμε, πόσο προσπάθησες για να χαράξουμε εκείνο το δρόμο που θα άφηνα το στίγμα μου, ικανοποιώντας ίσως ένα εγωιστικό κομμάτι του εαυτού μου.

Γι’ αυτό κι εγώ ήθελα να το μοιραστώ μαζί σου. Γιατί όσο και να σε αποτίναξα, το όνειρο δεν μπόρεσε στιγμή να σβήσει. Όχι για να πετύχω, να βγάλω λεφτά ή να κατακτήσω τον κόσμο, αλλά για να γεμίσω από όλα αυτά που σου δίνει η ζωή όταν τελικά τολμάς να ζήσεις το όνειρο απαλλαγμένος από φαντασιώσεις.

Αυτή τη φορά βέβαια δεν ήσουν δίπλα μου, μα για πρώτη φορά ένιωσα πως βρήκα το δικό μου όνειρο. Ένα όνειρο που αν και επέτρεψα να χαθεί ένα δύσκολο βράδυ του Γενάρη, σκοπεύω να κυνηγήσω μια μέρα μέχρι το τέλος του.

Το μόνο που διαφέρει είναι πως πια, δεν θα το κάνω μονάχα για ‘μένα, αλλά και για ένα ανθρωπάκι που αξίζει να με γνωρίσει με την αυτοπεποίθηση ότι ίσως μια μέρα ποιος ξέρει, μπορεί να καταφέρω να κατακτήσω τον κόσμο!

Σε ευχαριστώ για όσα μου άφησες, μα κυρίως,
που με άφησες να ζήσω με αγάπη.

Ίσως σε ένα κομμάτι του χάρτη σε συναντήσω ξανά.
Και τότε,
ίσως καταφέρω κι εγώ να σε μάθω να ζεις
για όσα έχουν ουσιαστική αξία.

Πάντα εδώ, για πάντα αλλού.
Νικολέτα


στο όνειρο

Ζεις τη ζωή σου εγκλωβισμένος σε μια εικόνα που έλπιζες να είναι δική σου. Κυνηγώντας ένα όνειρο που θέλησες να κατακτήσεις ακόμα και αν τελικά δεν ήταν εκείνο που θα σε έκανε να αισθανθείς ευτυχισμένος. Δημιουργείς πρόσωπα και καταστάσεις καταφέρνοντας απλώς να χάσεις τον εαυτό σου.

Όλο αυτό πάντα μου θύμιζε κάτι από Δον Κιχώτη. Τον ιδαλγό, που ξεκίνησε με τον βοηθό του Σάντσο Πάντσα, να γυρίζει τον κόσμο διορθώνοντας τις αδικίες και φέρνοντας την ειρήνη.. Ή τουλάχιστον αυτό πίστευε..

Κατέληξε να κυνηγάει ανεμόμυλους. Στα μάτια της φαντασίας του ήταν γίγαντες οι οποίοι είχαν σκοπό να καταστρέψουν αυτά που ο ίδιος προστάτευε.. Με τη φαντασία του λοιπόν είχε δημιουργήσει τους εχθρούς που έδιναν νόημα στα όσα έκανε ο ίδιος..

Έτσι κι εμείς ξεχνάμε. Αναγάγουμε σε ουσιώδη και σημαντικά πράγματα που θα μας εξασφαλίσουν μια πρόσκαιρη ευτυχία Αδιαφορώντας για την ουσία της ύπαρξης μας. Ξεχνώντας πως για να ολοκληρωθεί ένα κομμάτι, πρέπει πρώτα να βρει το άλλο του μισό.

Το να δίνουμε την πραγματική αξία στα πράγματα θα μας βοηθήσει να χτίσουμε μια ζωή βασισμένη σε εκείνα που χρειάζεται η ψυχή. Γιατί το όνειρο, έχει αξία μονάχα όταν τελικά γεμίζει τη ζωή σου χωρίς καμία απολύτως προσπάθεια.

Για ‘σένα,
υπήρξε ποτέ κάποιο όνειρο που έτρωγε από τη ζωή σου;

Εικόνες : Pixabay


Για περισσότερες ιστορίες, σκέψεις, πειράματα του μυαλού μπορείς να κάνεις μια βόλτα από τα social της σελίδας Facebook, Google + αλλά και στο Twitter ,όπως επίσης και να εγγραφείς στο εβδομαδιαίοnewsletter που βρίσκεται πάνω δεξιά τοποθετώντας απλώς το e-mail σου.

5 (100%) 1 vote