Αυτή την Κυριακή.

24
124

Στο ίδιο μήκος κύματος, αφήνοντας μια ζωή μισή κύλισε κι αυτή μου η συμμετοχή. Με τον ίδιο πόνο, το ίδιο σκεπτικό, την ίδια σχεδόν στιγμή. Μια ατελείωτη μάχη με τον εαυτό, γι αυτό που δεν πρόλαβε, για όσα έχασε, για εκείνα που δεν έχουν πια τελειωμό.
Άνθρωποι καθημερινοί, οικείοι μα και ξένοι. Που περνούν δίπλα μας ή βρίσκονται χιλιόμετρα μακριά. Άνθρωποι που η αρχή της ζωής τους
πολλές φορές σηματοδότησε και το τέλος της.

Η μάχη με τον εαυτό σου.

Στο μυαλό του γινόταν μια ανελέητη μάχη με το χρόνο. Κάθε χρόνο, κάθε δεύτερη Κυριακή του Μάη, ο κόσμος έπαιρνε άλλη τροπή. Πέρασαν χρόνια ολόκληρα να καταλάβει, να προσπαθεί να θυμηθεί όλα όσα το μυαλό του είχε διαγράψει. Ποτέ δεν τα κατάφερε. Κάθε χρόνο λοιπόν, ήταν εκεί να του θυμίσει όλα όσα ποτέ δεν άγγιξε.

Το σκηνικό πάντα ίδιο. Θολό, μονότονο, άδειο. Ένα κενό μέσα αλλά και γύρω του. Κλεισμένος στους τέσσερις τοίχους ενός μικρού διαμερίσματος, ανάμεσα στις αναθυμιάσεις που του προκαλούσε ο καπνός από τα τσιγάρα, κουλουριασμένος στη θέρμη που του δημιουργούσε μια φθαρμένη από τον χρόνο πολυθρόνα.

Άγγιξε τα βλέφαρα του, σκούπισε τα δάκρυα και άφησε να μπει στα πνευμόνια του ο μολυσμένος αέρας αργά και σταθερά. Ένιωθε εξαντλημένος, κοίταξε γύρω του και έκλεισε τα μάτια. Από τον φωταγωγό ακουγόταν νερό να τρέχει γρήγορα και ζωηρά. Κανένας μάρτυρας σε τούτο το σκοτάδι σκέφτηκε.

Σηκώθηκε και πήρε το μπουκάλι από τον πάγκο της κουζίνας, κοίταξε ψηλά και ύστερα γύρισε πίσω. Άνοιξε το μπουκάλι και το κοίταζε για ώρα. Χαμένος σε μια άβυσσο που το μυαλό του δημιούργησε, ψάχνοντας τρόπο να κρατηθεί. Καταδικασμένος, αναζητώντας μάταια ένα χάδι που ποτέ δεν ένιωσε.

Μάχη με την πραγματικότητα.Είχαν περάσει χρόνια που το μπουκάλι έμενε εκεί, γεμάτο, σφραγισμένο με μια υπόσχεση να μην το ανοίξει ξανά. Και κάθε χρόνο, εκείνος το ανοίγει λαίμαργα σε μια προσπάθεια από κάπου να πιαστεί. Αντιμέτωπος πια, με τους μεγαλύτερους φόβους του.

Χρόνια κατάφερνε να κρατηθεί από αυτή του την υπόσχεση. Χρόνια μέχρι σήμερα, αφού για πρώτη φορά μετά από καιρό, το τέρας της μοναξιάς τον κέρδισε. Χωρίς μάχη, χωρίς σκέψεις, χωρίς κόπο. Είχε για πρώτη φορά μετά από χρόνια αντικρίσει εκείνη, να κοιμάται βαθιά χωρίς να αναλογίζεται πια γι’ αυτόν. Εκείνη που ήλπιζε και ευχόταν να μην φύγει ποτέ.

Ήπιε μια γερή γουλιά και τα χείλη του έκαιγαν. Συνέχισε να πίνει χωρίς δισταγμό, χωρίς τελειωμό. Ευχόταν μέσα του όλα να ήταν ένα ψέμα. Να μην υπήρχε, να μην χρειαζόταν να προσπαθήσει ξανά. Το κενό γέμισε με αηδία, μετατράπηκε σε πόνο, έγινε θυμός και τα μάτια του πλημμύρισαν ξανά σε δάκρυα.

Πέταξε το μπουκάλι και ο κρότος του έσπασε και το τελευταίο κομμάτι της καρδιάς του. Ήλπιζε να τη γνώριζε, ήθελε να την μυρίσει, να αισθανθεί κι εκείνος όλα αυτά που ποτέ κανείς δεν κατάφερε να του χαρίσει. Πήρε στα χέρια του τη φωτογραφία της. Το σώμα του σωριάστηκε στο πάτωμα. Τα μάτια του πονούσαν.

Όλα είχαν πια χαθεί. Καθισμένος στο πάτωμα, κοίταξε γύρω και στα αυτιά του έφτασαν φωνές. Έγειρε το κεφάλι και χαμογέλασε. Τα μάτια του έκλεισαν. Τίποτα δεν έχει χαθεί, σκέφτηκε, και αποκοιμήθηκε αγκαλιά με τη φωτογραφία.


Πολλές φορές, η ζωή μας δίνει μάχες που νιώθουμε ανίκανοι να κερδίσουμε. Γεμίζει τις χαραμάδες του μυαλού με φόβους και οδηγεί σε καταστάσεις που προσφέρουν μια πρόσκαιρη αίσθηση πληρότητας. Ο τρόπος που θα διαχειριστούμε την πραγματικότητα, επιδρά σε κάθε πτυχή του εαυτού, ωστόσο θεωρώ, πως κάθε άνθρωπος και κάθε κατάσταση σε τούτη τη ζωή έχει το περιθώριο να κερδίσει στη μάχη και να βγει πιο δυνατός.

Σε αυτή την ιστορία, ο ήρωας βέβαια δεν τα κατάφερε αφού έγινε δέσμιος για ακόμη μια φορά των φόβων του. Αυτό που σκέφτομαι λοιπόν είναι το εξής.

Εσύ, είσαι έτοιμος να χάσεις τη δική σου μάχη;

 


Πρόκειται για τη συμμετοχή μου στο δρώμενο που διοργανώνει η Μαρία από το mytripsinblog. Ήταν η πρώτη μου φορά(για άλλη μια φορά) που συμμετείχα στο Παίζοντας με τις λέξεις. Μέσα από αυτή την εμπειρία μου, πέραν του ότι μοιράστηκα σκέψεις που βασάνισαν το δικό μου μυαλό, κατάφερα να διαβάσω 24 ξεχωριστές και γεμάτες νόημα συμμετοχές. Ξεχωριστές, αφού κάθε μια με τον δικό της μοναδικό τρόπο κατάφερε να αφήσει ένα σημάδι σε κάποια ψυχή που είχε την καρδιά της ανοιχτεί να το αγκαλιάσει.
Μπορείς να βρεις όλες τις συμμετοχές, πατώντας εδώ.

Η ιστορία Αυτής της Κυριακής, της γιορτής της μητέρας, μιας μητέρας που η απώλεια της σηματοδότησε τον κατατρεγμό μιας ψυχής, πήρε 2 βαθμούς. Αν και τα φαινόμενα απαιτούν, αισθάνομαι όχι μονάχα τυχερή, μα και ευγνώμον για πολύ συγκεκριμένο λόγο.

Η σύντομη αυτή εμπειρία μου στα δρώμενα της γειτονιάς, με οδήγησε σε μια σκέψη. Πως τελικά, ο λόγος που βαθμολογούμαι, είναι γιατί με αυτό που διαβάζουμε, νιώθουμε έστω και στιγμιαία, την ψυχή μας να αγγίζει τις λέξεις και μαζί τους, να φτάσουμε ως εκεί όπου αντέχει το μυαλό.

Θέλω να ευχηθώ συγχαρητήρια σε όλους, όσους συμμετείχαν για το όμορφο ταλέντο τους αλλά και όσους βαθμολόγησαν για τον χρόνο που διέθεσαν μα κυρίως στη Μαρία που κρατάει αυτό το δρώμενο ζωντανό με την διάθεση της. Ένα ξεχωριστό μπράβο στην Αριστέα, που πέραν του ότι κατέκτησε την πρωτιά, θεωρώ πως μεγάλη της νίκη αποτέλεσε ο προβληματισμός που μοίρασε με το θέμα που επέλεξε και με τον τρόπο που το διαχειρίστηκε τη μάχη μιας άλλης ζωής. 

 

Εικόνες : Pixabay


Για περισσότερες ιστορίες, σκέψεις, πειράματα του μυαλού μπορείς να κάνεις μια βόλτα από τα social της σελίδας FacebookGoogle + αλλά και στο Twitter ,όπως επίσης και να εγγραφείς στο εβδομαδιαίοnewsletter που βρίσκεται πάνω δεξιά τοποθετώντας απλώς το e-mail σου.

5 (100%) 1 vote