Σιωπή γεμάτη φωνές.

11
148

“πως αισθάνεσαι;” η φωνή τον έβγαλε από τις σκέψεις.
Ξένος” απάντησε κοφτά και γύρισε το κεφάλι.

Εκείνη έβγαλε τα γυαλιά και τον κοίταξε με προσοχή.

Έχεις αισθανθεί ποτέ μόνη ενώ βρίσκεσαι γεμάτη κόσμο τριγύρω;” ρώτησε χωρίς να περιμένει απάντηση “Έτσι αισθάνομαι.” 

Σχεδόν υπνωτισμένος συνέχισε να μιλάει λίγο σε εκείνη και περισσότερο στον εαυτό του.

“μεγάλωσα, δούλεψα, έκανα οικογένεια. Έχω όλα όσα ήλπιζα και τίποτα από αυτά.

Μια ζωή. Μια ολόκληρη ζωή μου πήρε για να τους κάνω υπερήφανους. Μια ολόκληρη ζωή για να καταλάβω ότι μερικά χαρτιά και ατελείωτες εργατοώρες θα τους έκανε περισσότερο υπερήφανους από την ευτυχία μου.

Χτίζεις. Υψώνεις κάστρα και φωλιάζει όσα αγαπάς, όσα μπόρεσες ή ονειρεύτηκες για να σκορπίσουν στον αέρα. Για να καταλάβεις μια μέρα πως μέσα τους δεν χωράει κανείς . Ή δεν θέλεις κανέναν. Γιατί κουράστηκες. Γιατί σιχάθηκες να ζητάς ή να περιμένεις.”

“εσύ, τι περίμενες ;” η φωνή της έσπασε τον ειρμό λες και δεν βρισκόταν ποτέ γύρω.

Γύρισε και την κοίταξε με μάτια υγρά γεμάτα θυμό. Από τα μάτια του πέρασαν όλες εκείνες οι στιγμές που τον άφησαν μισό.

Τότε που άλλαξε δουλειά και τόλμησε να μοιραστεί το όνειρο του για ζωή και εκείνοι έχαναν από τα μάτια τους τη σταθερότητα ενός βασικού μισθού και ατελείωτων ωρών μακριά από το σπίτι.
Όταν αποφάσισε με την γυναίκα του να εγκαταλείψει τη σταθερότητα της ζωής στην πόλη και θέλησαν να χτίσουν μαζί το όνειρο τους μακριά τους κι εκείνοι θύμωσαν βαθιά για μια ζωή που μέχρι τότε αποφάσιζαν οι ίδιοι.

“κάποιον να μοιραστώ τη σιωπή. Να ενδιαφερθεί για όσα θέλω ή τόλμησα να αγγίξω. Για εμένα.

Που δεν θα με κάνει να νιώσω ξένος. Ξένος σε μέρη τόσο γνώριμα και αληθινά.

Έχω μια γυναίκα που με αγαπάει αλλά φοβάμαι δεν με καταλαβαίνει. Που περιμένει από εμένα να γίνω κάτι παραπάνω από αυτά που μπορώ ακόμα και αν δεν μπορώ.

Ξένος σε μια γνώριμη πραγματικότητα.
Photo by Tom Smith on Unsplash

Μια ζωή. Μια ολόκληρη ζωή μόνος. Γεμάτος κόσμο, ξένος μέσα σε αυτούς. Με δυο γονείς που δεν ρώτησαν ποτέ. Που δεν ενδιαφέρθηκε κάνεις τους. Όχι να δουν τι θέλω.

Όχι, όχι. Πότε δεν θα περίμενα τόσα πολλά.

Αλλά να, να σπάσουν τη σιωπή. Χρόνια ολόκληρα στρωμένα όπως ήλπιζαν και ήθελα κι εγώ. Χρόνια όμως και γεμάτα κενά και αποστάσεις.

Χωρίς να ενδιαφέρονται τι σκέφτομαι, τι προσδοκώ, τι κάνω και γιατί. Ξέρουν απλώς το όνομα και μια διεύθυνση που ανελλιπώς φροντίζουν να επισκέπτονται όπως προστάζει η λογική.

Συναίσθημα κανένα. Ξένος μεταξύ ξένων. Μια ιστορία που χρόνια και για χρόνια θα με κυνηγάει.”

Έβγαλε απο την τσέπη του ένα τσιγαρο και άρχισε να το χτυπάει απαλά στο τραπέζι.

“η γυναίκα σου; ” τον ρώτησε προσπαθώντας να βολευτεί στην καρέκλα της.

“επιμένει πως μπορώ να σπάσω τη σιωπή. Πως δεν θέλω ή με βολεύει τελικά να υπάρχω χωρίς να με προσέχουν.

Νομίζω πως περισσότερο φοβάμαι ότι θα σπάσω τα καθώς πρέπει κουτάκια που σχημάτισαν στο μυαλό μου. Ξέρεις, καθημερινά κυνηγάω τον εαυτό μου να γίνει καλύτερος. Σύντροφος, γονιός, φίλος. Καλύτερος από εκείνους ή εκείνα που μου σφήνωσαν στο μυαλό.

Μόνος κι εκεί μην τυχόν τρομάξω κανέναν.

Η γυναίκα μου λέει πως νοιάζομαι υπερβολικά για όλους εκτός από εμένα. Είναι όμως εύκολα να κοιτάς δίπλα πάρα μπροστά σου.

Ζούμε σε ένα σπίτι γεμάτο από αγάπη αλλά μόνοι μας. Ο καθένας στη μεριά του. Όχι ξένοι, αλλά μόνοι γιατί αν σπάσουμε τη σιωπή φοβόμαστε μη φτάσουμε εκεί.

Κι εκείνη νοιάζεται υπερβολικά. Για όλους πέρα από τον εαυτό της.” έκλεισε τα μάτια προσπαθώντας να βάλει τις σκέψεις του σε τάξη. Ακούμπησε το τσιγάρο επάνω στο πακέτο.

Πέρασαν μερικές στιγμές μέχρι να καταλήξει.

“Γιατί κάποιος να έχει ανάγκη να μείνει μόνος αντί να περάσει μια ζωή δίπλα στον άλλο; γιατί να πιστέψει πως θα τα καταφέρει όταν ξέρει πως η μοναξιά θα τον οδηγήσει να γίνει ξένος σε μια γνώριμη ζωή ;  τη δική του ζωή.

Διαφέρουμε. Και οι διαφορές μας αντί να μας συμπληρώνουν μας κομματιάζουν.

Ένα μάτσο άνθρωποι μόνοι και όλοι μαζί.

Ξένος στο ίδιο σου το σώμα. Αυτό σκέφτομαι πως θα συμβεί αν τελικά επιτρέψω στον εαυτό μου να συνεχίσει να κοιμάται.

Μόνοι όχι από αδιαφορία αλλά από ενδιαφέρον. Πόσο υποκριτικό.

Ενδιαφερόμαστε κυρίως για εμάς τους ίδιους. Μην πληγωθούμε, μην ξαφνιαστούμε, μη βγούμε από την άθλια ρουτίνα μας.

Κανένα οξυγόνο δεν θα μπορέσει να μας σώσει από τα ίδια μας τα χέρια.” σηκώθηκε από την καρέκλα και το βήμα του γινόταν τώρα νευρικό. Η ανάγκη του να φύγει ξεπερνούσε εκείνη της λύτρωσης. Καμιά λύτρωση άλλωστε όταν απέναντι σου δεν βρίσκεται αυτός που θέλεις να τα ακούσει. Απλώς βρίσκεις τον τρόπο να κατευνάσεις τις ενοχές.

Ενοχές που δεν μίλησε, που δεν φώναξε , που σκεφτόταν υπερβολικά γιατί φοβήθηκε μην πληγώσει όσους αγαπά.

Φοβήθηκε τόσο που τους άφησες όχι μόνο να τον πληγώσουν αλλά και να τον τσαλαπατήσουν με μαεστρία καμουφλάροντας την αδιαφορία με απόγνωση μην τελικά χάσουν τα όνειρα που έκαναν οι ίδιοι για τη δική του ζωή.

“Φοβάσαι;” άκουσε τη φωνή της και ήταν λες και άκουγε το υποσυνείδητο να του φωνάζει. Έκατσε στην καρέκλα και έπιασε πάλι το τσιγάρο κλείνοντας το στην παλάμη.

“φοβάμαι.. Φοβάμαι τόσα πολλά πια. Φοβάμαι πως θα ξυπνήσω μια μέρα και θα έχουν ριζώσει τόσο καλά μέσα μου που θα γίνω ξένος στην ίδια μου τη ζωή.

Πως θα αντικρίσω το σπίτι, τη γυναίκα, το παιδί μου και δεν με βλέπουν. Πως θα καταλήξω όλα αυτά που με τρόμαξαν και με έκαναν να τρέχω μια ολόκληρη ζωή μακριά.

Κουράστηκα τόσο να τρέχω για να μη με δουν, όμως και αυτό με τρομάζει ακόμη περισσότερο. Μήπως τελικά έρθει η ώρα που δεν θα μπορώ να ξεφύγω.”

“η ώρα μας τελείωσε. Αν θέλεις μπορούμε να τα πούμε σε μια εβδομάδα από τώρα.” του υπενθύμισε.

Χαμογέλασε και σηκώθηκε από την καρέκλα. Έβγαλε το πενηντάρικο από το πορτοφόλι και το ακούμπησε μπροστά της.

“σας ευχαριστώ” αποκρίθηκε και άνοιξε την πόρτα.

Κλείνοντας στάθηκε πίσω της. Άνοιξε την παλάμη και πήρε το τσιγάρο στο στόμα. Τσαλακωμένο και κάπως υγρό. Το άναψε και άρχισε να προχωράει.

Κάθε που ρουφούσε άδειαζε.
Σκέψεις. Συναισθήματα. Λέξεις. Εικόνες.

Τα χέρια στο λαιμό του τον πονούσαν από τα χρόνια.

Όλα ξαφνικά του ήταν τόσο γνώριμα.

Αποξένωση. Ξένος με όσους αγαπάς.


Για περισσότερες ιστορίες, σκέψεις, πειράματα του μυαλού μπορείς να κάνεις μια βόλτα από τα social της σελίδας FacebookGoogle + αλλά και στο Twitter ,όπως επίσης και να εγγραφείς στο εβδομαδιαίοnewsletter που βρίσκεται πάνω δεξιά τοποθετώντας απλώς το e-mail σου.

 

5 (100%) 1 vote