Κουμπωμένα μυαλά | Ο δρόμος μιας προκατάληψης.

22
291

Οι προκαταλήψεις που αποκτούμε ηθελημένα ή άθελα μας στη διάρκεια της ζωής μας, είναι ικανές να χτίσουν ή να γκρεμίσουν ολόκληρους κόσμους. Πριν έρθουμε στη θέση να αναζητήσουμε τα σωστά και τα λάθος μιας ζωής, οφείλουμε να βάλουμε το μαχαίρι στο κόκκαλο. Το πρόβλημα και η στιγμή που πρέπει σίγουρα να μας ανησυχεί, είναι όταν οι δικές μας προκαταλήψεις έρχονται αντιμέτωπες με το αύριο.
Τα ίδια μας τα παιδιά.


Προκαταλήψεις και αντίκτυπος στα παιδιάΠριν μερικές ώρες, έπεσα πάνω σε ένα κείμενο και κάπως έτσι βγήκαν στην επιφάνεια κάποιες σκέψεις. Το κείμενο μπορείς να το βρεις στο woman’s magazine. Σκεφτόμουν λοιπόν για τις προκαταλήψεις που καλλιεργούνται από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ζωής μας. Προκαταλήψεις όπου αναγκαζόμαστε να πιστέψουμε πριν καν μιλήσουμε. Από τους γονείς, τους παππούδες, τον κοινωνικό μας περίγυρο. Όσα λέμε, όσα δείχνουμε στα παιδιά μας, υφαίνουν γύρω τους μια πλαστή πραγματικότητα όπου μερικές φορές μπορεί να γίνει καταστροφική.

«Οι άντρες δεν κλαίνε» , «Πονάς; Τι είσαι κοριτσάκι;» «Πόσες γκόμενες θα έχεις εσύ», «να χαρείς τη ζωή σου» λέμε στα αγόρια.

«Με ένα καλό αγόρι να βολευτείς» «Τι να τις κάνεις τις σπουδές;» «Κορίτσι πράμα καπνίζεις;»
λέμε στα κορίτσια.

Και πόσα άλλα καλά φυλαγμένα στις χαραμάδες του νου που άνθρωποι ξεστομίζουν καθημερινά χωρίς δεύτερη σκέψη. Λέξεις που ριζώνουν καλά στο μυαλό των μικρών και μεγάλων και δημιουργούν αντιλήψεις και συμπεριφορές χωρίς γυρισμό. Προκαταλήψεις σε κάθε πτυχή της πραγματικότητας. Τι κι αν τα χρόνια πέρασαν; Τι κι αν πια δεν θεωρούμαστε αναχρονιστικοί; Παλιομοδήτες; Φροντίζουμε με κάθε τρόπο να αποδεικνύουμε το αντίθετο.

Είμαι μητέρα ενός αγοριού 2 χρονών. Γεγονός είναι πως δεν θα επιθυμούσα το παιδί μου να είναι ομοφυλόφιλο στο μέλλον. Γεγονός είναι πως θα πληγωθώ γιατί θα συναντήσω κάτι άγνωστο αν αυτό συμβεί. Αλλά γνωρίζω πως είναι κάτι που μπορεί να συμβεί. Και απλώς αναρωτιέμαι.

Σκαλίζοντας έμμεσα το μυαλό του, προβάλλοντας φόβους και ανασφάλειες μου, τι θα συμβεί; Θα το κάνω ευτυχισμένο με αυτόν τον τρόπο; Αν του αρέσουν τα αγόρια; Αν δεν έχει δεκάδες γκόμενες να τον περιμένουν έξω από την πόρτα; Αν πονέσει για κάτι και δεν θέλει να το μοιραστεί με κανέναν;

Θα έχω πετύχει το σκοπό μου; Θα γίνω καλύτερη μάνα;

Αν τελικά ξεστομίζω τόσα και τόσα που δηλώνουν σεξιστικά υπονοούμενα και είναι καλά ενσωματωμένα στην καθημερινή μας αντίληψη, αν τελικά τα πιστέψω, τα κάνω κτήμα μου, θα γίνω περισσότερο ευτυχισμένη; Αν όλα αποδειχθούν μια απάτη, και η ιστορία γράψει τα δικά της κεφάλαια, θα τον αγαπάω λιγότερο; Αν με τον τρόπο μου μεγαλώνοντας του δείχνω πως κατακρίνω κάποια ομάδα ανθρώπων, θα καταφέρω αν όλα αυτά αποδειχθούν μια φούσκα και η πραγματικότητα διαφέρει, να μείνω κοντά του;

Είναι και αυτό ένα είδος αγώνα. Ένας αγώνας που καθημερινά πρέπει να δίνεις για να προφυλάξεις το παιδί αλλά και τον ίδιο σου τον εαυτό. Να μην πεις. Να σκεφτείς. Να αφουγκραστείς. Να περιμένεις. Να μην φτάσεις στο σημείο να μετανιώσεις πικρά. Να μην φτάσεις στο σημείο να πλάσεις μια πραγματικότητα δική σου που αν γκρεμιστεί θα παρασύρει τα πάντα στο πέρασμα της.

Αυτός είναι ο κόσμος που θέλουμε να ζήσουμε άραγε;

Βλέπω καθημερινά τον άθλο που κάνουν γονείς να κρατήσουν τα παιδιά τους στη ζωή. Να τους παρέχουν μια ποιότητα. Να τους ενσωματώσουν σε έναν κόσμο όπου είναι ξεχωριστοί για να ζήσουν. Που παλεύουν και μάχονται με κάθε τους ανάσα έχοντας πια καταλάβει πως το μοναδικό που έχει σημασία είναι η ίδια η ζωή. Και την ζουν με περίσσεια αξιοπρέπεια.

Και από την άλλη, βλέπω και όλους τους υπόλοιπους. Που νόημα έχουν οι λεπτομέρειες. Οι γύρω. Οι προκαταλήψεις. Αυτό που λανθασμένα έμαθαν. Που γκρινιάζουν, φωνάζουν ή κλαίνε επειδή το παιδί τους είναι ομοφυλόφιλο, που δεν σπούδασε, που παντρεύτηκε έναν μεροκαματιάρη. Που το δικό τους παιδί ήταν γεννημένο για κάτι καλύτερο, κι αυτό το καλύτερο δεν ήταν ποτέ η δική του ευτυχία.

Λες και η ζωή τους μας ανήκει. Λες και τα φέραμε στον κόσμο για να προβάλλουμε έναν άλλο, δικό μας εαυτό και προσπαθούμε με μανία να τα ενσωματώσουμε σε αυτόν. Άραγε όταν ήταν ακόμη μέσα μας, για ποιον ευχόμασταν μονάχα ευτυχία; Για εκείνα ή για εμάς; Μπορείς να απαντήσεις ειλικρινά;

πίσω από τις προκαταλήψεις

Και αν κάτι έμαθα μέχρι εδώ, είναι να περιμένω. Να μην βιάζομαι γιατί η ζωή έχει τα δικά της σχέδια. Και γνωρίζω καλά πως στη θεωρία, μπορούμε όλοι μας να είμαστε σωστοί γονείς, φίλοι, σύντροφοι, δάσκαλοι ή απλά συνομιλητές. Λογικοί και ευσυνείδητοι, Άνθρωποι. Στην πραγματικότητα όμως, μπορούμε όντως να είμαστε;

Κι εσείς, κι εγώ. Όλοι μας, ο καθένας ξεχωριστά. Πόσο προετοιμασμένοι είμαστε αν τα παιδιά που ονειρευόμασταν να μεγαλώσουμε δεν υπάρχουν; Πόσο ανοιχτόμυαλοι είμαστε αν τελικά δεν είναι αυτό που περιμέναμε, δεν είναι τόσο έξυπνα, τόσο ταλαντούχα, τόσο τυχερά, τόσο λογικά, τόσο τέλεια όσο φροντίζαμε καθημερινά να τους κάνουμε να πιστεύουν ότι είναι;

Και δίνοντας τους αυτή την εντύπωση, εκείνα, πως θα αισθανθούν αν οι προσδοκίες μας δεν βγήκαν σωστές; Πως θα σταθούν απέναντι μας; Ως φίλοι; Μετανιωμένοι; Ως επαναστάτες; Πως θα φερθούν στον διπλανό τους όταν δεν θα εκπληρώνει τις επιταγές του ανθρώπου που έχει μάθει; Θα του επιτεθεί; Θα του κουνήσει το δάχτυλο; Θα τον χλευάσει; Θα τον λυπηθεί; Ή θα μείνει κοντά του παρ’ όλα όσα δεν είναι;

Ξέρω πως κι εσύ, όπως κι εγώ, έχεις ως στόχο να μεγαλώσεις σωστά το παιδί σου. Ξέρω πως ακόμα και τα λάθη που θα κάνεις, θα τα κάνεις γιατί πιστεύεις πως θα έχεις κάνει το καλύτερο για εκείνο. Καταλαβαίνω όμως, πως φοβάσαι. Φοβάσαι γιατί ξέρεις πως τελικά, ο κόσμος που ζούμε, δεν είναι αγγελικά πλασμένος. Και σε έναν κόσμο όπου το φαίνεσθαι είναι το παν, το λάθος, είναι αναπόφευκτο.

Κάθε γονιός, κάθε μητέρα, κάθε άνθρωπος που θυμάται πως ήταν να είναι παιδί όμως, ξέρει καλά πως αν κάτι τα παιδιά επιθυμούν, είναι να έχουν την αγάπη μας χωρίς όρους. Άλλωστε, σκέψου. Είναι πραγματικά το χειρότερο που θα μπορούσε να σου έχει συμβεί αυτό που αντικρίζεις μπροστά σου; Ή απλά πίστευες όντως πως η δική σου ευτυχία θα συμβαδίζει πάντα με τη δική του;

Και τότε μπορείς να επιλέξεις. Θα μείνεις ή θα συνεχίσεις να το κοιτάς με απογοήτευση για όσα τελικά δεν μπόρεσε να σου προσφέρει;

Είμαι μικρή, καινούρια σε αυτόν τον ρόλο που η ζωή μου χάρισε. Αγωνίζομαι καθημερινά να μην υιοθετήσω συμπεριφορές και προκαταλήψεις που ακόμα και εγώ η ίδια μπορεί να έχω ή που απλά συνήθισα να επαναλαμβάνω. Είναι ακόμη νωρίς για πράξεις. Είναι νωρίς για να του δείξω πράγματα. Νωρίς ακόμα και για να καταλάβει την προσπάθεια μου αυτή. Εκείνο όμως που θα ήθελα να κάνω πριν να είναι αργά, αν κάποιος με ρωτούσε, είναι να μείνω δίπλα του. Να τον κοιτάξω με κατανόηση αν τελικά έρθει η στιγμή να αντικρίσει τα μάτια μου.

Δουλειά όλων μας είναι να βγάλουμε πέρα από ολοκληρωμένους, κι ευτυχισμένους ανθρώπους. Η αγάπη άλλωστε, η βαθιά, η ουσιαστική, αυτή που με τόσο κόπο προσπαθούμε να χτίσουμε με τα παιδιά μας, δεν μπορεί να αντέξει σε κανένα καλούπι που η κοινωνία φτιάχνει για μας.

Και αυτή η αγάπη, δεν έρχεται με εγχειρίδιο χρήσης.
Δεν χωράει σε καμία από τις προκαταλήψεις μας.
Πηγάζει απλά, από μέσα μας.

 

Εικόνα : Pixabay.


Για περισσότερες ιστορίες, σκέψεις, πειράματα του μυαλού μπορείς να κάνεις μια βόλτα από τα social της σελίδας FacebookGoogle + αλλά και στο Twitter ,όπως επίσης και να εγγραφείς στο εβδομαδιαίοnewsletter που βρίσκεται πάνω δεξιά τοποθετώντας απλώς το e-mail σου.

 

5 (100%) 1 vote