Άνθρωπος στη θάλασσα.

28
74

Πριν κάποιο καιρό πήρε το μάτι μου ένα καινούριο (νομίζω) δρώμενο σχετικό με τη φωτογραφία. Πιο συγκεκριμένα η Μαρία- Έλενα μας καλούσε να της δείξουμε με μια φωτογραφία, τι σημαίνει για μας καλοκαίρι. Κάπως έτσι το εξέλαβα εγώ τουλάχιστον οπότε αν ο σκοπός ήταν διαφορετικός δεν έχει καμία σημασία

Γενικά ποτέ δεν θα λάμβανα μέρος σε κάτι που αφορά τη φωτογραφία. Είμαι εκείνος ο άνθρωπος που αν γυρίσει το φλας στο μέρος του κατεβάζει του κόσμου τα κοσμητικά επίθετα. Ναι αυτός. Στο γεγονός αυτό ίσως φταίει πως παλιότερα κυκλοφορούσα με μια φωτογραφική στο χέρι ζητώντας από τους παρευρισκόμενους να με αποθανατίσουν. (είπαμε, παλιότερα. Μετά μεγάλωσα.) Οπότε, πόσο να αντέξει ένας άνθρωπος όταν για χάρη του έχουν χτιστεί ολόκληρα μαγαζιά;;!

Βέβαια σίγουρα συνέβαλε και το ότι πια βγάζουμε του κόσμου τις φωτογραφίες και η εκτύπωση έχει εκλείψει, μη σου πω και χαθεί. Άντε σε γάμους και βαφτίσεις και αυτό στο πικ του κεφιού γιατί μετά συνειδητοποιούμε το λάθος και τις σκίζουμε! Πράγμα που προσωπικά πολύ με ξενίζει.

Εγώ που λέτε, δεν έβγαλα ούτε στο γάμο μου. Από την άλλη θα μου πεις, τι να προκάμεις να κάνεις μέσα σε 5 λεπτά; Να τρομάξεις; Να βγάλεις φωτογραφίες;να πεις το πολυπόθητο yes i do;! ή να τρέξεις πάραυτα στην αντίθετη κατεύθυνση;;;!  Βάφτιση δεν έχουμε κάνει ακόμα για να εδραιώσω ακόμα περισσότερο τη θέση μου περί της φωτογραφίας.

Ίσως σε τελική ανάλυση έχω ψυχολογικά προβλήματα. 

Θα μου πεις, είναι στιγμές. Είναι όντως. Ωραίες στιγμές. Στιγμές που θα θυμάσαι. Μια φωτογραφία φυλακίζει μέσα της το χρόνο με τρόπο που μπορεί για χρόνια να σε μαγνητίσει. Μέσα στη θολούρα του μυαλού είναι το μόνο που αναγνωρίζω πως μου λείπει. Μου λείπει όταν κοιτάω δειλά κάποια παλιά φωτογραφία. Όταν αντικρίζω μια φωτογραφία από κάποιον άλλο. 

Γι’αυτό και μόνο προσπαθώ να φυλακίζω το γιο μου μέσα σε αυτές. Όποτε το έχω ανάγκη. Όποτε το θυμάμαι. Όποτε με αφήνει και κυρίως όποτε τα μάτια δεν αρκούν για να θυμούνται. Γιατί για εμένα είναι κάθε στιγμή. Κάθε μέρα. Κάθε εποχή. Για να θυμάμαι. Για να μπορώ να γυρνάω όποτε η καρδιά το ζητά.

Μια τέτοια φωτογραφία έστειλα λοιπόν στο δρώμενο. Έναν άνθρωπο στη θάλασσα. Μια θάλασσα που αντίκρισε για πρώτη φορά. Που γεύτηκε για πρώτη φορά. 

Η φωτογραφία τραβήχτηκε πέρυσι στον Άγιο Κωνσταντίνο, στον πρώτο χρόνο ζωής του. Από την πρώτη στιγμή η σχέση του με το νερό υπήρξε μαγική. Λες και με κάποιο τρόπο βρήκε το δικό του παράδεισο στον κόσμο των μεγάλων. (Φέτος βέβαια όσον αφορά τη θάλασσα τα πράγματα είναι διαφορετικά, η σχέση του με το νερό ωστόσο παραμένει.)

φωτογραφία που μυρίζει καλοκαίρι

Περνώντας στο προκείμενο γιατί ως συνήθως ξέφυγα από το θέμα, θέλω να διαμαρτυρηθώ. Καλέ μου άνθρωπε, βλέπεις ένα τοσοδούλικο πλασματάκι μονάχο του στη θάλασσα και δεν συγκινείσαι; Ή δεν είσαι γονιός ή δεν έχεις ψυχή! Τα πράγματα είναι απλά!

μια στιγμή σε φωτογραφία

Έφταιγε η λήψη; Ο φωτισμός; Το τοπίο; Γιατί καλύτερο μοντέλο δεν είχε κανείς σε διαβεβαιώνω! Όχι ότι δεν ήταν καλές οι υπόλοιπες, ωραίες, προσεγμένες. Μια και μια διαλεχτές.

Κι εκεί που είμαι έτοιμη να πάρω τη πρώτη θέση, στολίζομαι, βάζω και λίγη πούδρα να μην φαίνονται οι κύκλοι απ’ τα ξενύχτια, τσουπ να σου ο κατά τα άλλα συμπαθέστατος Γιάννης  και μου κλέβει τη σειρά. Που σιγά το θέαμα βρε αδερφέ, κάτι στάχια στην αμμουδιά! Άκουσον άκουσον. Και δεν φτάνει μονάχα αυτό, από πίσω και οι υπόλοιποι εφτά και στο τέλος με τέσσερις βαθμούς και καταϊδρωμένη εγώ..

Και ναι ναι η συμμετοχή, μπλα μπλα μπλα αλλά όλα έχουν και ένα όριο βρε αδερφέ!

Πάει και τελείωσε, φωτογραφία τέλος για εμένα. Θα βάζω τους άλλους να τον βγάζουν στα κλεφτά μέχρι να συνέλθω από το βαρύ αυτό κλίμα που με ρίξατε. Ύστερα απλώς θα μπορούν να βγάζουν και φανερά. Εγώ μια φορά με τη φωτογραφία χώρισα! 

Δικαιολογία δεν χωράει καμία. Απαράδεκτοι!

 


Για περισσότερες ιστορίες, σκέψεις, πειράματα του μυαλού μπορείς να κάνεις μια βόλτα από τα social της σελίδας FacebookGoogle + αλλά και στο Twitter ,όπως επίσης και να εγγραφείς στο εβδομαδιαίοnewsletter που βρίσκεται πάνω δεξιά τοποθετώντας απλώς το e-mail σου.