Χωρίς ντροπή.

30
124

Κάθε εγκυμοσύνη είναι διαφορετική.
Κάθε μανούλα αισθάνεται αλλιώς.

Άλλες γεννιούνται και άλλες πάλι γίνονται.
Άλλες υμνούν εκείνη τη στιγμή
και άλλες αισθάνονται ένα μούδιασμα.

Προσωπικά, δεν σκέφτηκα ποτέ να γίνω μάνα.
Μόνο κάτι χαζές στιγμές που περισσότερο
το έλεγα για να το πιστέψω η ίδια.

Η στιγμή της δικής μου εγκυμοσύνης και η θύμηση της
σίγουρα δεν υπάρχει στο μυαλό μου ως μια ευτυχισμένη στιγμή.
Όταν σου μίλησα
εκ βαθέων για την πρώτη επαφή,
παρέλειψα να σου πω πως προήλθε από την πιο άχαρη στιγμή της δικής μου ζωής.


 

8 το πρωί.
Ετοιμάζομαι για το προγραμματισμένο ραντεβού στο μαιευτήριο μια μέρα πριν την καισαρική.

8.45 π.μ.
Περιμένω καρτερικά τη σειρά μου για την εξέταση ρουτίνας ώστε να φύγω από εκεί.

 

9 μήνες πριν.

εγκυμοσύνη

7 Δεκεμβρίου.
Μια μέρα μετά την ονομαστική μου εορτή.
Μετά από ξενύχτι, τσιγάρα και άφθονες μπύρες.
Κρατάω το τεστ ώστε να διαγράψω κάθε μου φόβο.

Θετικό.

Σιωπή.
Περίπου απόγνωση.
Περισσότερα τσιγάρα. Περισσότερη απόγνωση.

Χαρά ανακατεμένη με φόβο.
Φόβος ανάμεσα σε παγωμένα βλέμματα.

Κατά τη διάρκεια,
χαρά, ηρεμία, ξεγνοιασιά.

Σε καμία περίπτωση κλασική μητέρα.
Ούτε που τον ένιωσα.
Ούτε που με ενόχλησε.
Ούτε που φαινόταν.
Ούτε που ήθελα κανένας να με αγγίζει.

Απλά ευτυχισμένη για κάτι που θα έρθει,
που ακόμα δεν έχω καταλάβει τι.

Το μόνο που μου το θυμίζει,
λιγοστές κράμπες τους πρώτους μήνες της εγκυμοσύνης
και δυο – τρεις κλωτσιές που δεν έδωσα ποτέ ιδιαίτερη σημασία.

Αν ήμουν έτοιμη; Ποτέ.
Αν το ήθελα; Πλέον καρτερούσα.

9 μήνες μετά.

9.10 π.μ.
Με φωνάζουν για την εξέταση.

Ξαπλώνω, σηκώνω την μπλούζα και περιμένω.

Μια νοσοκόμα έρχεται για τον υπέρηχο.

Αμήχανα χαμόγελα.

Προσπαθεί ξανά.

Και ξανά.

Σιωπή.
Φωνάζει την προϊσταμένη.
Προσπαθεί κι αυτή.

Μια μαία μπαίνει στο δωμάτιο.
Ύστερα και άλλη.

Παγωμάρα.

«τι συμβαίνει;» ρώτησα δειλά.
«απλά δεν τον ακούμε»
Απλά, σκέφτομαι.

Φωνάζουν γιατρό.
Φέρνει άλλον υπέρηχο.

Σιωπή ξανά.

Αρχίζουν να τραβάνε τα ρούχα μου
και μου φορούν μια ρόμπα της συμφοράς.

«τι γίνεται;» ρώτησα ξανά παγωμένη.
«θα γεννήσετε σήμερα» απαντάει κάποιος χαμένος στην βαβούρα.

Σήμερα;

Αρχίζουν να με μεταφέρουν σε άλλο δωμάτιο.
Με γδύνουν ξανά.

Δάκρυα κυλούν από τα μάτια μου χωρίς να το καταλαβαίνω.

Φοβάμαι.
Φοβάμαι γιατί ποτέ δεν κατάλαβα τι συμβαίνει.
Φοβάμαι γιατί κανένα γνώριμο πρόσωπο δεν ήταν κοντά.

Με έβαλαν σε εμβρυακή στάση.
«Θα κάνουμε ένεση, μην ανησυχείς, όλα θα πάνε καλά.»

Πρώτη δοκιμή.
Δεύτερη.
Τρίτη.

«μερικές φορές η επισκληρίδιος δεν πιάνει,
καθίστε στο κρεβάτι να δοκιμάσουμε έτσι»,
άκουσα τον αναισθησιολόγο.

Με σήκωσαν.
Μια μαία προσπαθούσε να κατευνάσει την ταραχή μου.
Ένιωθα παγωμένη.

Τέταρτη προσπάθεια.
Πέμπτη.
Έκτη.
Έβδομη.

Κουράζομαι.
Κουράζονται κι αυτοί.

Κάθε προσπάθεια μάταια.

«Έρχεται και ο γιατρός σας», ακούστηκε κάποιος να λέει.
Επιτέλους, σκέφτηκα.

Υπέρηχος ξανά.
Σιωπή για μια ακόμη φορά.

«Υπογράψτε εδώ», πρόσταξε μια μαία.
Σχεδόν υπνωτισμένη υπογράφω και ρωτάω γιατί.
«Θα γεννήσετε με ολική αναισθησία» αποκρίνεται.
Και φυσικά εσείς τα ελέγξατε όλα, σκέφτηκα όλο θυμό.

Την επόμενη στιγμή, χωρίς να το καταλάβω, βρισκόμουν στο χειρουργείο.
Ένα κενό απλώθηκε λες και ποτέ δεν υπήρξε.

Ο Δήμος βρίσκεται τώρα από πάνω μου.
Χαμογελάω.
«όλα καλά θα πάνε κοριτσάκι», θυμάμαι να λέει.

Ύστερα κοιμήθηκα.

Όταν άνοιξα τα μάτια μου, ήταν και πάλι εκεί.
«Σούπερ τέλεια όλα», είπε χαμογελώντας και ήξερα πως όλα πήγαν καλά.

Ένιωθα τόσο μα τόσο κουρασμένη.
Μια νοσοκόμα μου φόρεσε ένα χάρτινο εσώρουχο.

«Κρίμα που γέννησες,
εγώ τώρα με ποιους θα γελάω» άκουσα τη μαία μου να λέει.

«Θα περνάμε» της φώναξα.

10 και κάτι ψιλά.
Με οδηγούν στους δικούς μου.
Ο Δημήτρης, οι γονείς του και η μαμά μου.
Δωμάτιο μισό αλλά γεμάτο χαμόγελα.

Και τότε..

Άρχισα να κλαίω με λυγμούς.
Ασταμάτητα.
Χωρίς γυρισμό.
Ζητώντας συγνώμη από τη δική μου μαμά.

Που την ξάφνιασα.
Που την πόνεσα.
Που την απογοήτευσα.
Που της φέρθηκα με αδιαφορία.
Για κάθε στιγμή που εξαιτίας μου έχασε το χαμόγελο της.
Για όλες τις φορές και για εμένα.

Που ποτέ δεν κατάλαβα όσο εκείνη τη στιγμή
τι σημαίνει να φέρνεις έναν άνθρωπο στον κόσμο.

Το μόνο που θυμάμαι είναι να κλαίω.
Χωρίς στιγμή να ρωτήσω πως είναι εκείνος
κάνοντας τους άλλους να ανησυχούν.

Ήταν καλά.
Το ήξερα.

Και όταν αργά το βράδυ εκείνη τη μέρα
μου τον έφεραν κλεφτά για δυο λεπτά δεν έκλαψα ξανά.

Χαμογελούσα.
Γιατί για πρώτη φορά τον αισθάνθηκα.
Γιατί ήταν υπέροχος.
Γιατί ήταν λίγο από εμένα.

Και όσο και αν ήξερα πως πλέον θα καταλαβαίνω κάθε του ανάσα,
χαιρόμουν,

Γιατί ήξερα ακριβώς πια, πως να είμαι δίπλα του.


εγκυμοσύνη, η σχέση που δημιουργείς με το παιδί

Πάντα ήμουν της άποψης πως οι σχέσεις δεν γεννιούνται αλλά χτίζονται. Αν και φαινομενικά μια μάνα αγαπάει από πριν το παιδί της, μέσα μου αυτό διαφέρει. Όχι πως δεν το ένιωσα από το πρώτο λεπτό στην εγκυμοσύνη μου, μα θα ήταν ψέμα αν έλεγα πως το συναίσθημα εκείνο, ή αυτό της πρώτης επαφής είναι το ίδιο με αυτό που αισθάνομαι σήμερα.

Και στα λέω όλα αυτά όχι γιατί φοβήθηκα τόσο τη στιγμή όπου η εγκυμοσύνη πήρε σάρκα και οστά αλλά γιατί αυτή είναι η δική μου εμπειρία. Γιατί εγώ, όσο και αν το προσπάθησα, δεν κατάφερα στιγμή να ξεχάσω την αίσθηση εξευτελισμού να τραβούν εδώ κι εκεί το κορμί μου τρυπώντας το. Γιατί για εμένα, ποτέ δεν είχε σημασία αν θα γεννήσω φυσιολογικά ή αν θα θηλάσω για να δεθώ μαζί του αλλά να καταφέρω να του σταθώ όταν θα είναι πια στα χέρια μου.

Γιατί απλώς, η εγκυμοσύνη δεν αποτέλεσε τίποτα παραπάνω από ένα απλό μέσο για τη δική μου στιγμή. Ίσως φταίει που η δική μου φύση δεν μου χάρισε το σκίρτημα που προκαλεί η εγκυμοσύνη σε άλλες μανούλες. Ίσως γιατί δεν ένιωσα τίποτα στο κορμί μου ούτε κατά τη διάρκεια αλλά ούτε και μετά. Ίσως γιατί δεν έδωσα τόση σημασία όση άρμοζε στη στιγμή. Ίσως απλώς φταίει γιατί έτσι είμαι εγώ.

Όμως.. 

Τον αγάπησα από το πρώτο λεπτό που τον άγγιξα και από τότε αυτή η σχέση μέρα με τη μέρα δυναμώνει όλο και περισσότερο μέσα μου.

Όσο τον ανακαλύπτω, όσο τον μυρίζω, όσο τον αισθάνομαι.

Μια μάνα, γίνεται μάνα
όταν πια έρθει σε επαφή με τον δικό της παράδεισο.

ανεξάρτητα αν η εγκυμοσύνη ήταν δική της.
ανεξάρτητα αν την αισθάνθηκε.
ανεξάρτητα αν πόνεσε με τον ίδιο τρόπο.
 
Και αυτή,
είναι μια αγάπη που αν γεννηθεί,
δεν τελειώνει ποτέ.

Και αυτό είναι κάτι, που κάθε μανούλα το γνωρίζει.

 

εικόνα : Pixabay.


Για περισσότερες ιστορίες, σκέψεις, πειράματα του μυαλού μπορείς να κάνεις μια βόλτα από τα social της σελίδας FacebookGoogle + αλλά και στο Twitter ,όπως επίσης και να εγγραφείς στο εβδομαδιαίοnewsletter που βρίσκεται πάνω δεξιά τοποθετώντας απλώς το e-mail σου.

5 (100%) 1 vote