Κυνηγώντας τον χρόνο.

12
129

Πριν  λίγες μέρες σου διηγήθηκα μια ιστορία για ένα διαφορετικό παιδί. Μια ιστορία όπου στο ίδιο σπίτι βρισκόταν ο θύτης και το θύμα. Μια ιστορία με αίσιο τέλος.

Τύχη μέσα στην ατυχία.
Κάπως ειρωνικό αλλά στον πραγματικό κόσμο απόλυτα αληθινό.

Αντίστοιχα περιστατικά τα οποία τραυμάτισαν την δική μου παιδική ηλικία είχε ο αδερφός μου ο οποίος είχε πέσει επανειλημμένα θύμα της σκληρότητας άλλων παιδιών.  Σκληρότητα που εκδηλωνόταν με βίαιο και αποτρόπαιο τρόπο στην καρδιά ενός μικρού παιδιού. Όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν και τίποτα δεν μοιάζει να επηρεάζει το σήμερα και την πραγματικότητα.

Όλα ξεκινούν όταν φέρνεις στον κόσμο το δικό σου παιδί. Όταν ανακαλύπτεις πως παρόμοια περιστατικά κοστίζουν ζωές. Όταν διακαώς προσπαθείς να δημιουργήσεις ένα κακέκτυπο ανθρώπου ώστε να μην κλωτσάει στα κακώς κείμενα που θεσπίζει κάθε εποχή. Διαδικασία που μοιραία μπαίνεις ως γονιός.

Να ψηλώσει το παιδί να μην τον πειράζουν.
Να μην παχύνει γιατί θα τον κοροϊδεύουν -πρωτίστως- και ύστερα γιατί είναι ζημιογόνο για την υγεία του.
Να μην έχει σημάδια.
Να είναι κοινωνικό και όχι επιλεκτικό.
Να μην είναι διαφορετικό παιδί.

Πρόσφατα μάλιστα το δικό μου έσπασε τα 2 μπροστινά του δόντια. Όταν όλα καταλάγιασαν και ο πόνος διαδέχτηκε το χαμόγελο η σκέψη ότι θα κουβαλάει αυτά τα δυο μισά δόντια μέχρι τα 7 με 8 του χρόνια σφήνωσε στο μυαλό μου. Σφήνωσε όχι μονάχα για εκείνον αλλά και γιατί φοβήθηκα πως ίσως αποτελέσει αφορμή να δεχθεί άσχημα σχόλια.

Σε έναν κόσμο αγγελικά πλασμένο –τουλάχιστον στην αυταπάτη του μυαλού μας– δεν χωράνε ψεγάδια ακόμα και αν όλοι είμαστε γεμάτοι από αυτά.

Όταν το διαφορετικό παιδί είναι απλώς ένα ακόμη παιδί

 

Πως ξεκινάει το πρόβλημα 


Από του γονείς που κοιτάζουν με λύπη το διαφορετικό παιδί.
Από εσένα και εμένα.
Από εμένα που συνεχώς θεωρώ το παιδί μου καλύτερο και δείχνω φανερά την υπεροχή του.
Από εσένα που σχολιάζεις το παχουλό παιδί με ειρωνεία.
Που μιλάς υποτιμητικά για το τσαπατσούλικο και συνέχεια λερωμένο παιδί.
Εσένα που κοιτάς με μισό μάτι το μαυροτσούκαλο που θέλει να παίξει με το βασιλόπουλο σου.

Από τη μάνα που αντί να βλέπει παιδιά αναγνωρίζει τα χρώματα.
Τον πατέρα που αδιαφορεί για το δικό του και αγκαλιάζει με θαυμασμό ξένα παιδιά.

Χιλιάδες παραδείγματα σε έναν κόσμο
όχι και τόσο αγγελικά πλασμένο τελικά.

Από τον δάσκαλο που αδιαφορεί για το διαφορετικό παιδί.
Που δείχνει την προτίμηση του στο παιδί που ξεχωρίζει.
Που φωνάζει στο αφηρημένο παιδί αντί να του εξηγήσει.
Που αδιαφορεί πιστεύοντας πως δεν είναι δικό του πρόβλημα όταν θα δει μια κακή συμπεριφορά.

Από τους συλλόγους.
Που αντί να οργανώσουν εκδηλώσεις που προάγουν την συνεργασία συνεχίζουν να τσακώνονται γιατί οι μετανάστες απειλούν την καλά τακτοποιημένη φούσκα τους.

Από την καθημερινότητα που μισεί το διαφορετικό παιδί.
Από όλα εκείνα που μας αναγκάζουν να μεγαλώσουμε παιδιά του σωλήνα. Ψηλά, με τέλειες αναλογίες, όμορφες γωνίες, με βιογραφικό γεμάτο πτυχία, διακρίσεις και ευκαιρίες.

Από όλους όσους μοιραία κρίνουμε, κατακρίνουμε και διαχωρίζουμε καθημερινά ακόμα και χωρίς να το καταλαβαίνουμε.

Από τις ψυχώσεις μας.
Από τις φοβίες μας.
Από τα δικά μας λάθη.

Επειδή ξεχνάμε ότι μεγαλώνουμε παιδιά και τα φορτώνουμε υποχρεώσεις και ευθύνες που δεν είναι για εκείνα. Όχι ακόμα τουλάχιστον.

Γιατί πιστεύουμε πως αν το παιδί μας είναι άρτιο οπτικά και το φορτώσουμε δραστηριότητες και υποχρεώσεις που δεν πρόλαβε καν να διαλέξει νομίζουμε πως θα μεγαλώσει ευτυχισμένο.

Γιατί απλά ξεχάσαμε πως νιώθαμε εμείς ή δεν μπορούμε να ξεχάσουμε.

 

Είναι πολύ εύκολο να κρίνεις. Όπως επόμενο και μαθηματικά βέβαιο είναι ότι δεν θα σταματήσεις ποτέ να κάνεις λάθη.

 

Τι πρέπει να κάνουμε 


Δεν ξέρω αν υπάρχει συνταγή επιτυχίας.  Φαντάζομαι πως κάποια πράγματα είναι αναπόφευκτα και άλλα μοιραία.

Το μόνο που στα μάτια μου μοιάζει σωστό είναι η προσπάθεια. Η προσπάθεια να μεγαλώσουμε παιδιά και όχι σκλάβους της καθημερινότητας.

Για όλα φαντάζομαι πως υπάρχει η κατάλληλη ηλικία.

Εκείνη που θα μάθει.
Που θα διαλέξει.
Που θα κατασταλάξει.

Εκείνο που σαν γονιός θέλω και ελπίζω να έχω τα ψυχικά και ψυχολογικά αποθέματα να του μάθω είναι να μην βιάζεται.

Γιατί μπορεί η έφεση του να μην είναι οι γλώσσες και έτσι όταν τα άλλα παιδιά έχουν μάθει ήδη τρεις, το δικό μου να παλεύει ακόμη με την πρώτη.
Γιατί μπορεί να μην υπάρξει ο γόης του σχολείου και τα κορίτσια να θέλουν τον κολλητό του.
Γιατί απλά όταν τα άλλα παιδιά αποφασίζουν τι θα κάνουν με το μέλλον τους, το δικό του να μην βρίσκεται στην ανώτατη εκπαίδευση.

Γιατί οι ρυθμοί του μπορεί να διαφέρουν από των υπολοίπων.

Σκέφτομαι πως  κι εγώ ως παιδί βιαζόμουν. Να μάθω, να τελειώσω, να αγαπήσω, να μεγαλώσω. Φορτωνόμουν υποχρεώσεις και σκέψεις που τώρα πια παλεύω να αποτινάξω από πάνω μου ακόμα και αν ξέρω πως δεν είναι δικές μου.

Πράγματα που αν και σήμερα είναι δύναμη για εμένα όταν ήμουν παιδί μου δημιούργησαν μια εσωστρέφεια που μου κόστισε βράδια γεμάτα δάκρυα. Πάντα κάτι χάνεις ακόμα και αν τελικά κερδίζεις.

Κι εκείνο που εύχομαι κάθε παιδί να μην έχανε ποτέ,
είναι η παιδικότητα του.

Το να ζει κανείς την ηλικία του θεωρώ πως είναι η μεγαλύτερη κατάκτηση που έχουμε να κάνουμε για εμάς και τα παιδιά μας.  Και το μόνο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτό είναι να προσπαθήσουμε. Να πάψουμε να θεωρούμε δεδομένη την ευτυχία και να συνεχίσουμε να την κυνηγάμε όπως την πρώτη φορά που παλέψαμε πραγματικά γι’ αυτή.

 

Eλπίζω


Ως γονιός αλλά και ως άνθρωπος ελπίζω να βλέπω γύρω μου άλλους ανθρώπους που νοιάζονται. Που αγαπούν το διαφορετικό. Που συγχωρούν το λάθος. Που θα με κάνουν να αισθανθώ ασφάλεια για το δικό μου αλλά και το δικό τους παιδί. Που δεν θα βιάζονται να κρίνουν ή να χαρακτηρίσουν.

Κάθε γονιός πιστεύω βαθιά πως ότι και αν κάνει το κάνει με σκοπό το παιδί του να είναι ευτυχισμένο. Ακόμα και όταν τελικά επιλέγει το λάθος, είμαι σίγουρη πως το επιλέγει γιατί εκείνη τη χρονική στιγμή πίστευε πως ήταν το καλύτερο για εκείνο. Γιατί είναι απλώς δικό του και φοβάται να έχει το διαφορετικό παιδί.

Ξεχνάμε όμως κάτι.

Πως για να πάψουμε να λυγίζουμε και να σταματήσουμε να φωνάζουμε, οφείλουμε να πασχίζουμε όχι μονάχα για την εικόνα που θέλουμε να έχουν οι άλλοι για εμάς αλλά πρώτα από όλα για τη μεγάλη εικόνα.

όταν το διαφορετικό παιδί, είναι απλώς ένα παιδί

 

Εικόνα : Pixabay.


Για περισσότερες ιστορίες, σκέψεις, πειράματα του μυαλού μπορείς να κάνεις μια βόλτα από τα social της σελίδας FacebookGoogle + αλλά και στο Twitter ,όπως επίσης και να εγγραφείς στο εβδομαδιαίοnewsletter που βρίσκεται πάνω δεξιά τοποθετώντας απλώς το e-mail σου.

5 (100%) 1 vote