Και πάλι πίσω.

16
143

Όταν ο θύτης γίνεται το θύμα της ίδιας του της ζωής. Όταν έρχεται αντιμέτωπος με την πραγματικότητα και η ζωή ζητάει να δώσει μια δεύτερη ευκαιρία σαν αυτή που ο ίδιος κάποτε διεκδίκησε. Είναι τελικά αρκετά ικανός για να τη δώσει;


Ανοίγοντας τα μάτια σάστισε. Είδε το ρολόι και πανικοβλήθηκε πως άργησε να ξεκινήσει για τη δουλειά. Μόλις σηκώθηκε από την καρέκλα και κοίταξε γύρω του συνήλθε.

Συνειδητοποίησε ότι δεν ήταν μέρα να πάει για δουλειά. Ούτε αύριο, ούτε μεθαύριο και πιθανότατα θα αργούσε πολύ καιρό ακόμα να πατήσει στο μαγαζί. Σε αυτό τον τομέα ήταν τυχερός. Ο Αποστόλης, ο μπατζανάκης και συνεργάτης του, μπορούσε να διαχειριστεί άψογα την επιχείρηση κατά την απουσία του. Άλλωστε οι υπάλληλοι ήταν χρόνια μαζί τους ώστε να μην χρειάζονται συνεχή επίβλεψη για να μην χάσει τον ρυθμό της. Η δουλειά για το Νικόλα μπορεί να περιμένει. Ναι, σίγουρα μπορεί.

Έκανε ένα βήμα προς τα αριστερά βγάζοντας ένα βαθύ αναστεναγμό. Μόλις έστρεψε το βλέμμα προς τα κάτω δεν μπόρεσε να συγκρατήσει άλλο τον εαυτό του και τα δάκρυα ξεχύθηκαν σαν χείμαρρος από τα μάτια δίχως να μπορεί να τα ελέγξει. Εκεί μπροστά του ήταν ξαπλωμένος ο γιος του, ο μόλις δεκαέξι ετών γιος του, ο Μηνάς του, διασωληνωμένος αλλά ευτυχώς πια εκτός κινδύνου.

Τον μικρό όπως τον αποκαλούσε, τον είχαν μεταφέρει εσπευσμένα στο νοσοκομείο δύο ημέρες πριν σε κωματώδη κατάσταση. Τον είχε βρει με τη γυναίκα του αναίσθητο στην τουαλέτα. Παντού γύρω του κουτιά από παυσίπονα, αντισταμινικά και ότι λογής χάπια είχαν μέσα στο σπίτι. Το επόμενο που θυμάται είναι να κλαίνε από ανακούφιση αγκαλιασμένοι με τη γυναίκα του, την Ευτυχία, μόλις τους ανακοίνωσε ο γιατρός ότι το παιδί τους διέφυγε τον κίνδυνο. Ευτυχώς όπως τους είπε ο γιατρός ο οργανισμός του δεν μπόρεσε να αντέξει το σοκ και λιποθύμησε πριν η ποσότητα που καταναλώσει αποβεί μοιραία για τη ζωή του.

Σήμερα λοιπόν ξημέρωσε η τρίτη μέρα στο νοσοκομείο. Την Ευτυχία την είχε στείλει σπίτι μήπως κατάφερνε να ξεκουραστεί λιγάκι και έμεινε αυτός μαζί με το παιδί τη νύχτα. Ο ύπνος τον είχε πάρει μόλις μισή ώρα πριν σηκωθεί από την άβολη καρέκλα του.

Συνέχεια μπροστά στα μάτια του ερχόταν το σημείωμα που είχε αφήσει ο Μηνάς «Συγχωρήστε με! Πλέον δε μπορώ να πάω σχολείο, φοβάμαι να βγω από το σπίτι και φοβάμαι και όταν είμαι μέσα στο σπίτι για όταν έρθει η ώρα που θα πρέπει να ανοίξω την πόρτα. Κουράστηκα να είμαι μόνος. Συγνώμη. Σας αγαπάω«.

Ο Μηνάς ήταν άριστος μαθητής, κλειστός χαρακτήρας και εμφανισιακά δεν είχε κανένα ελάττωμα.  Ήθελε ωστόσο να νιώθει άνετος, οπότε δεν αποχωριζόταν τις φόρμες, τα φούτερ και τα γυαλιά του. Ο Νικόλας ήξερε πολύ καλά ότι τέτοιες φυσιογνωμίες πάντα στοχοποιούνται, «τα φυτά». Δεν ήταν ποτέ ο ίδιος ένα τέτοιο παιδί, αλλά μόλις διάβασε το σημείωμα του μικρού κατάλαβε τι είχε συμβεί. Και από τη στιγμή που τους είπε ο γιατρός ότι ο γιος τους είχε μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή αποφεύγοντας τον κίνδυνο, το μυαλό του Νικόλα γυρνάει στο σήμερα μόνο όταν κοιτάει τον Μηνά του.


δεύτερη ευκαιρία

 

Το μυαλό του τρέχει συνεχώς σε μέρη που είχαν χαθεί με την εύρεση της Ευτυχίας του.

Ο Νικόλας ήταν ψηλός, γεροδεμένος και πολύ γοητευτικός άντρας ακόμα και σήμερα στα σαράντα εννέα του χρόνια. Στο σχολείο δεν ήταν καλός μαθητής αλλά ήταν φοβερά δημοφιλής. Με προσεγμένη εμφάνιση και ιδιαίτερο ταλέντο στα αθλήματα. Χαρακτηριστικά που δεν άργησαν να του δώσουν τον τίτλο του γόη. Όταν μπήκε στην εφηβεία, με το αίμα να βράζει έψαχνε τρόπο να εκτονώσει την ενέργεια του.

Πάντα έλυνε τα «προβλήματα» με τα χέρια του. Είτε αυτό αφορούσαν κάποια δουλειά είτε για να τα κλείσει σε γροθιές και να καταποντίσει κάθε πιθανό ανταγωνιστή του. Φυσικά αυτά για ένα παιδί στα δεκαπέντε και δεκαέξι του χρόνια μπορούν να καταλαμβάνουν πολύ χρόνο από την καθημερινότητα του. Ειδικά στο σχολείο όταν δεν είχε τι να κάνει έβρισκε τρόπους να δημιουργεί προβλήματα στους άλλους, στους αδύναμους, τους διαφορετικούς, «τα φυτά». Πάντα φρόντιζε να σκαρώνει φάρσες για να τους ταλαιπωρήσει. Αν κάποιος βέβαια από αυτούς έκανε το λάθος να ορθώσει ανάστημα και αντισταθεί, οι γροθιές του Νικόλα έβαζαν τα πράγματα στη θέση τους, όπως συνήθιζε να τονίζει.

Τελειώνοντας το σχολείο πήγε σε σχολή για να γίνει υδραυλικός πιάνοντας ταυτόχρονα δουλειά στο χώρο. Ακόμα και τότε όμως, δημιουργούσε συνεχώς προβλήματα και άλλαζε εργοδότες κάθε εβδομάδα αισθανόμενος περήφανος για τα κατορθώματα του.

Όλα αυτά άλλαξαν όταν ο Νικόλας γνώρισε την Ευτυχία. Η εμφάνιση της Ευτυχίας ήταν αυτή που κέντρισε την προσοχή του. Βέβαια, όπως φάνηκε στη συνέχεια, ο χαρακτήρας της ήταν αυτός που του άλλαξε για πάντα τη ζωή. Η Ευτυχία μόλις είχε μετακομίσει στην περιοχή που έμενε. Όπως ήταν αναμενόμενο, η εμφάνιση του δε μπορούσε να την αφήσει αδιάφορη μετά την πρώτη προσέγγιση. Μόλις όμως έμαθε το ποιόν του χαρακτήρα του αποφάσισε να μην τον ξαναδεί. 

Τότε ο Νικόλας τυφλωμένος από τον έρωτα ζήτησε να του δώσει μια δεύτερη ευκαιρία υποσχόμενος ότι θα άλλαζε για να είναι κοντά της. Όσο και αν εκείνη δεν το πίστευε, ο Νικόλας τελικά κράτησε την υπόσχεση του και η ζωή του πήρε άλλη τροπή.

Εικοσιπέντε εκείνος, είκοσι τρία εκείνη και η κοινή τους πορεία είχε ξεκινήσει. Μόλις ο Νικόλας σοβαρεύτηκε έγινε ένας από τους καλύτερους μάστορες της περιοχής. Όταν όμως γνώρισε και τον αρραβωνιαστικό της αδελφής της γυναίκας του, η ζωή τους και η σταδιοδρομία τους απογειώθηκε. Με τον Αποστόλη ξεκίνησαν επιχείρηση για υδραυλικές εγκαταστάσεις. Εδώ και σχεδόν είκοσι χρόνια πάνε από το καλό στο καλύτερο αφού ακόμα και οικονομική κρίση δεν στάθηκε ικανή να τους γονατίσει.

Ο Νικόλας παντρεύτηκε την Ευτυχία άμεσα μετά το άνοιγμα της επιχείρησης και μόλις ένιωσαν ασφάλεια, ήρθε και το επισφράγισμα της ευτυχίας τους, ο Μηνάς. Παιδί πάντα συνεσταλμένο και εσωστρεφές, χωρίς πολλές παρέες και χαμένος στα βιβλία του πολλές ώρες την ημέρα. Ο Νικόλας κρίνοντας από τον εαυτό του πίστευε ότι τα διαφορετικά παιδιά διασκεδάζουν να πέφτουν θύματα φαρσών και πειράγματος καθώς είναι «για πλάκα» κι έτσι δεν έδινε ποτέ σημασία στα σημάδια, εξωτερικά και εσωτερικά που είχε ο γιος του.


Τώρα όμως ξέρει και φοβάται ότι αυτός φταίει για όλα. Ήταν το κάρμα; Θεία δίκη; Κάτι άλλο; Δεν ξέρει και δεν θα μάθει ποτέ.

Αυτό που ξέρει είναι ότι τριάντα και παραπάνω χρόνια μετά, το παρελθόν του ήρθε να τον κυνηγήσει. Μετά την ανακούφιση του πόνου για το Μηνά του και την αποφυγή του κινδύνου για τη ζωή του, ο πόνος που κατέκλυσε την ψυχή του για όλους τους Μηνάδες που εκείνος βασάνισε ήταν αβάσταχτος

Ξέσπασε άλλη μια φορά σε λυγμούς και το αίσθημα μετάνοιας για το παρελθόν του τον έκανε να σκεφτεί. Να σκεφτεί πόσο τυχερός στάθηκε στο παρελθόν που κανένα από τα θύματα του δεν έφτασε στο σημείο που έφτασε ο μικρός του. Πόσο τυχερός στάθηκε που γνώρισε την Ευτυχία και του έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή. Πόσο τυχερός που είχε και έχει ακόμα το παιδί του. Και τελικά, πόσο τυχερός που μέσα σε όλη αυτή την παρ’ ολίγο τραγωδία κατάλαβε τι πρέπει να κάνει και πως πρέπει να σταθεί για να θωρακίσει την ψυχή του.

Στους νεαρούς που έφτασαν το παιδί του σε αυτό το σημείο αποφάσισε να δώσει μια δεύτερη ευκαιρία. Μια δεύτερη ευκαιρία όπως έδωσε σε εκείνον η ζωή και η γυναίκα του κάποτε. Παιδιά είναι. Λευκές σελίδες. όπου μέσα τους με την σωστή καθοδήγηση και την κατάλληλη πένα μπορούν να γραφτούν όμορφα ποιήματα.
Το μόνο που χρειάζονται είναι κάποιον να τους δείξει το δρόμο. Αν τον ακολουθήσουν θα έχουν τουλάχιστον καθαρή συνείδηση, αν πάλι όχι κανείς δεν ξέρει που θα φτάσουν αλλά τουλάχιστον κάποιος θα έχει προσπαθήσει για αυτά και από σήμερα αυτός ο κάποιος, θα είναι ο Νικόλας.

 

 

 

Εικόνα : Pixabay.


Για περισσότερες ιστορίες, σκέψεις, πειράματα του μυαλού μπορείς να κάνεις μια βόλτα από τα social της σελίδας FacebookGoogle + αλλά και στο Twitter ,όπως επίσης και να εγγραφείς στο εβδομαδιαίοnewsletter που βρίσκεται πάνω δεξιά τοποθετώντας απλώς το e-mail σου.