Πολλές χαρές και στο blog.

Σήμερα, έχουμε επέτειο γνωριμίας με τον αγαπημένο μου κύριο tomary (τι είναι φραγκοδίφραγκα να τους μετράω, που να ξέρω πόσους μήνες;) και σκέφτηκα πως είναι μια καλή αφορμή για να γράψω για όλα εκείνα...

Άσκηση αντοχής | δέκα χρόνια μετά.

Δέκα χρόνια και κάτι, μετά. Σε μια άσκηση αντοχής που γρατζουνάει τις πιο ευαίσθητες πτυχές του μυαλού. Η λογική και η ευαισθησία σε ένα λεπτό, τεντωμένο σκοινί.Έχουν περάσει πάνω από δέκα χρόνια και όλα...

Φάλτσα νότα.

Τι συμβαίνει όταν εκείνος που αγαπάς περισσότερος ξεριζώνει ένα σου κομμάτι; Η ιστορία μιας κιθάρας που έπαιζε με μια χορδή, μιας κιθάρας με φάλτσα νότα.Είναι σαν να ‘χει περάσει μια ζωή, κι ας βρίσκομαι εδώ...
μοναστήρι με θέα στο σκοτάδι

Θέα στο σκοτάδι

Στο μοναστήρι, καθισμένοι σε δύο ξύλινες πολυκαιρισμένες καρέκλες , ο Μάνος και η Άννα περίμεναν για κάποιο νεότερο. Είχαν περάσει ήδη τρεις ώρες. Έψαξαν παντού, μα τίποτα δεν πρόδιδε τη θέση του. Τώρα, ανέμεναν καρτερικά...
πρώτη φορά

De profundis.

Το γέλιο της έσπασε τη σιωπή. Εκείνος, στεκόταν δίπλα της σχεδόν με κομμένη την ανάσα και την παρατηρούσε. Είχαν περάσει τρεις ολόκληρες μέρες κι εκείνη μόλις κατάφερε να αντικρίσει για πρώτη φορά τον καρπό...
Δωμάτιο φόβου

Με θέα το φόβο.

  Εκεί, που τα παιχνίδια του μυαλού σε φέρνουν αντιμέτωπο με το μεγαλύτερο σου φόβο.Δεν ξέρω τι συνέβη και πως βρέθηκα εδώ. Το κορμί μου κυριεύεται από το φόβο. Δεν μπορώ να θυμηθώ, όλα μοιάζουν τόσο...