Πολλές χαρές και στο blog.

30
112

όσα μου πρόσφερε το blog
Σήμερα, έχουμε επέτειο γνωριμίας με τον αγαπημένο μου κύριο tomary (τι είναι φραγκοδίφραγκα να τους μετράω, που να ξέρω πόσους μήνες;) και σκέφτηκα πως είναι μια καλή αφορμή για να γράψω για όλα εκείνα που μου πρόσφερε το blog. Την γνωριμία μου με ανθρώπους μέσα από αυτό. Εντάξει, πριν αρχίσεις να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο, περίμενε. Ομολογουμένως η συσχέτιση που μόλις έκανα ήταν περίεργη!
Ξεκίνησα το ταξίδι του blogging πριν πολλά χρόνια. Κάπου στο μακρινό 2008 όταν ακόμα ήμουν φοιτήτρια στο πολυτεχνείο Κρήτης. Ή το 2009, κάπου εκεί τέλος πάντων. Από τότε, η επαφή μου είναι αποσπασματική και οι μετακινήσεις μου αμέτρητες. Το καλό με όλα τα ταξίδια βέβαια, είναι οι άνθρωποι που τα σηματοδοτούν. Είχα την ευκαιρία λοιπόν μέσα από το blogging, να αναπτύξω σχέσεις και να γνωρίσω ανθρώπους. Ανθρώπους, που στάθηκαν αφορμή για κάτι καλύτερο στη ζωή μου. Κάτι καλύτερο, ή απλώς μου έδειξαν τι κρύβεται πίσω από την άψυχη οθόνη του υπολογιστή.

blog και σχέσεις

Ανάμεσα σε αυτούς όπως φαντάζεσαι, ήταν ο Δημήτρης ή όπως τον έχω προλογίσει, mr. Tomarys. Τον Δημήτρη τον γνώρισα τον Δεκέμβριο του 2013 μέσα από το blog που είχε δημιουργήσει. Τότε, υπέγραφε με το παρατσούκλι tommy stark. Υποθέτω πως κανένας εδώ δεν θα τον γνωρίζει, αφού η θεματολογία του ήταν κάπως… διαφορετική. Διατηρούσε ένα χιουμοριστικό blog, όπου κυρίως εκθείαζε τον εαυτό του. Ένα σχόλιο μου, στάθηκε αφορμή να ξεκινήσει αργότερα μια επικοινωνία, η οποία ομολογώ δεν πήγε και τόσο καλά. Μια εβδομάδα μετά, στην γιορτή μου, η επικοινωνία μας έγινε συχνή και το ότι ζούσαμε στην ίδια περιοχή λίγα τετράγωνα μακριά σηματοδότησε τη γνωριμία μας. Την επόμενη εβδομάδα από αυτό, με αιφνιδίασε ερχόμενος στα κτελ.(περιττό να δηλώσω την τρομάρα μου όταν το αντιλήφθηκα. Πέρασαν από το μυαλό μου όλου του είδους οι εγκληματικές ενέργειες όπου θα μπορούσε να προβεί κάποιος. Και επειδή εγώ ήμουν τυχερή, αυτό δεν σημαίνει ότι το συνιστώ και στους υπόλοιπους.)

Μόλις ο φόβος καταλάγιασε, κι εγώ επανήλθα στα φυσιολογικά μου, η απόφαση είχε παρθεί. Από εκείνη τη μέρα μέχρι σήμερα, είμαστε μαζί. Σε 1 εβδομάδα μέναμε μαζί, σε 4 μήνες συγκατοικήσαμε, σε 16 παντρευτήκαμε, σε 23 έμεινα έγκυος, σε 32 γέννησα και 15 μέρες μετά πήραμε την απόφαση να εγκαταλείψουμε παρέα την Αθήνα ακολουθώντας έναν καινούριο δρόμο στην ζωή μας.
Από την πρώτη στιγμή, δεν έλειψε από τη ζωή μου.
(και κάπου εδώ να ευχηθώ να εξακολουθήσει, για δικό του καλό, όχι ότι με νοιάζει εμένα).

Βέβαια αρχικά, συνάντησα τον Κύριο Ανδρέα, αφού η γνωριμίας μας προϋπήρχε από αυτή με τον Δημήτρη. Μια γνωριμία που παρέμεινε διαδικτυακή καθ’ όλη τη διάρκεια της. Ο Ανδρέας είναι ένας σπουδαίος άνθρωπος που είχα την τύχη να έχω στη ζωή μου. Η συνομιλία μας και η βαθύτερη γνωριμία τον οδήγησε να με βοηθήσει σε μια ιδιαίτερα περίπλοκη κατάσταση. Με βοήθησε τόσο οικονομικά, αλλά και μου παρείχε δικηγόρο για την υπόθεση που με ταλαιπωρούσε εκείνον τον καιρό. Αν και δεν βρίσκεται πια στη ζωή μου, μου απέδειξε περίτρανα τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Μου παρείχε όλα τα μέσα για να προχωρήσω, χωρίς αντάλλαγμα, χωρίς υπαινιγμούς, χωρίς καν να καταφέρω να του σφίξω το χέρι. Από τότε, δεν σταμάτησα στιγμή να τον ευχαριστώ που στάθηκε στο δρόμο μου. Για ευνόητους λόγους δεν θα σας αποκαλύψω την ταυτότητα του.
Δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στην Άιναφετς,μια γυναίκα όπου τρέφω ιδιαίτερη εκτίμηση και αγαπάω για τον τρόπο που στέκεται απέναντι στη ζωή. Είναι ο άνθρωπος εκείνος που όταν δει τα δύσκολα δεν τα παρατάει. Τουλάχιστον διαδικτυακά αφού καταφέρνει να βρίσκει μέσα στον κάθε άνθρωπο την δική του ξεχωριστή πλευρά. Σε αυτό άλλωστε, για εμένα τουλάχιστον, οφείλεται και η μεγάλη αγάπη που εισπράττει από όλους σε αυτή την ξεχωριστή γειτονιά. Αξίζει να σημειώσω, πως η Στεφανία με συντροφεύει από τα πρώτα μου βήματα εδώ, πράγμα που την κάνει ακόμα πιο ξεχωριστή αφού το αντέχει. Η επαφή μας στα χρόνια, ήμουν δεν ήμουν παρόν, δεν σταμάτησε να υπάρχει. Ήταν η μοναδική άλλωστε που με συνέδεε με τον κόσμο του blogging και μου υπενθύμιζε την αγάπη μου γι’ αυτό, δημιουργώντας πάντα μια λαχτάρα να επιστρέψω.
Τη Στεφανία την γνώρισα προσωπικά, πέρυσι για έναν γρήγορο καφέ, παρέα με τον υπέροχο και πάντα αγαπημένο Παραμυθά, όπου μας αφιέρωσε και ένα του βιβλίο. Η χαρά και η εκτίμηση μου για εκείνους, δεν μπορεί να κρυφτεί. Εύχομαι λοιπόν, οι δρόμοι μας να συναντηθούν ξανά!
blog

Μέσα σε εκείνους που έκαναν κάτι ξεχωριστό ηθελημένα ή άθελα τους για εμένα, θέλω να προσθέσω και τον Παναγιώτη από το inkstory. Με τον Παναγιώτη ούτε γνωριζόμαστε, ούτε έχουμε επικοινωνία πέραν του blog. Θα μου πεις, και για ποιον λόγο λοιπόν ήταν σημαντικό το ότι βρέθηκε στον δρόμο μου; Απλώς γιατί μου επιβεβαίωσε πως πέρα από επαγγελματίας, πέρα από το να κάνει κάποιος τη δουλειά του, εκείνο που τον κάνει ξεχωριστό, είναι να παραμένει άνθρωπος.
Με βοήθησε με το blog τόσο με συμβουλές μέσα από τα άρθρα του, όσο και έμπρακτα. Κι αυτό γιατί πήρε τα ηνία στο δικό μου ώστε να διορθώσει το τεχνικό κομμάτι που σίγουρα υστερούσε στα δικά μου χέρια.(μη πω κινδύνευε κιόλας). Είναι ένα πολύ νέο παιδί, και η αγάπη του γι’αυτό που κάνει αναδεικνύεται σε κάθε του σκέψη. Από τον τρόπο που αλληλεπιδρά με τους αναγνώστες του, παρέχοντας τις γνώσεις και τα εργαλεία του με τον πιο απλό και κατανοητό τρόπο, αλλά και με το πόσο προσιτός και ανοιχτός είναι να σου προσφέρει τη δική του βοήθεια έμπρακτα. Είναι ένας άνθρωπος που σίγουρα με έχει εντυπωσιάσει και ειλικρινά, εύχομαι από την καρδιά μου να κατακτήσει την κορυφή, γιατί απλά το αξίζει!
Στο πέρασμα του χρόνου δεν μπορώ να ξεχάσω και κάποιες ακόμη γνωριμίες που έκανα. Γνώρισα προσωπικά την Μαρία Παρασκευοπούλου, ένα υπέροχο και χαμογελαστό πλάσμα που ακόμα και όταν πήγαμε να της κάνουμε μεγάλο κακό με έναν τραγουδιάρη, εκείνη μας συγχώρεσε και δεν σταμάτησε να μας αγαπάει.
Όπως επίσης και ένα κορίτσι που βλέπει τη ζωή αισιόδοξα, την Κατερίνα Βερίγκα.

Δεν μπορώ να μην αναφερθώ πριν κλείσω και στην Χριστίνα Ανδρομέδα, όπου ούτε έχουμε συνομιλήσει ιδιαίτερα αλλά ούτε έχουμε συναντηθεί και ποτέ. Έκανε όμως κάτι που με συγκίνησε και ζέστανε την ψυχή μου. Μόλις λοιπόν της εξέφρασα τον θαυμασμό μου για όσα με τα χέρια της κατασκευάζει, έσπευσε να δημιουργήσει κάτι μοναδικό για τον δικό μου γιο. Πράγμα ανεκτίμητο ακόμα και σαν σκέψη.

blog και δημιουργίες
Χριστινάκι μου φωτογραφία δεν τον έχω στεριώσει ακόμη να τον βγάλω, ξεγλιστράει ο άτιμος, αλλά να ξες πως δεν το ξεχνώ όσα χρόνια και αν περάσουν! 😀
Γενικά είμαι ένας άνθρωπος που αν σε κάτι δεν σταμάτησα ποτέ να πιστεύω, είναι στον ίδιο τον άνθρωπο. Σε όσα κρύβει, σε όσα αισθάνεται, σε όσα προσφέρει. Και αν για ένα πράγμα χαίρομαι, είναι που καθημερινά, όλα μου δείχνουν πως αυτή, ήταν η πιο σωστή μου απόφαση!Αισθάνομαι τυχερή που αν και οι οθόνες θα υπάρχουν πάντοτε, ανάμεσα σας, το χαμόγελο μου δεν σβήνει ποτέ!


Εικόνες : Pixabay


Για περισσότερες ιστορίες, σκέψεις, πειράματα του μυαλού μπορείς να κάνεις μια βόλτα από τα social της σελίδας Facebook, Google + αλλά και στο Twitter ,όπως επίσης και να εγγραφείς στο εβδομαδιαίοnewsletter που βρίσκεται πάνω δεξιά τοποθετώντας απλώς το e-mail σου.

5 (100%) 1 vote