Άνθρωποι που κάτι σου θυμίζουν.

19
271

Γονική αλλοτρίωση. Η αποξένωση στην οικογενειακή εστία είναι μια κατάσταση στην οποία εύκολα μπορεί να βρεθεί κανείς, δύσκολα ωστόσο μπορεί να ξεφύγει. Όσοι γνώρισες, αγάπησες, δέθηκες γίνονται απλές φιγούρες στον χάρτη της δικής σου πραγματικότητας. Μιας πραγματικότητας που ο χώρος σιγά σιγά στενεύει.

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους τα μέλη μιας οικογένειας είναι πιθανό να αποξενωθούν μεταξύ τους. Λόγοι που μπορεί να βαραίνουν εσένα ή κάποιο από τα υπόλοιπα άτομα που την απαρτίζουν. Αντίστοιχα βέβαια φοβάμαι πως υπάρχουν ελάχιστοι τρόποι που είναι δυνατόν αυτή η αποξένωση να είναι παροδική.

 

Μερικές από τις αιτίες

  • το ότι θεωρούμε τους οικείους μας δεδομένους

Η φαινομενικά σταθερή σχέση μπορεί να μας οδηγήσει στο να χάνουμε το ουσιαστικό ενδιαφέρον προς τους δικούς μας με αποτέλεσμα να σταματήσουμε να τους το δείχνουμε. Είναι σίγουρα πολύ δυνατό το συναίσθημα να μην χρειάζεται συνεχώς να ζητάς την επιβεβαίωση από κάποιον που αγαπάς, ωστόσο ενέχει πάντα τον κίνδυνο η σχέση αυτή να περάσει σε δεύτερη μοίρα. Δεύτερη μοίρα όχι επειδή δεν μας ενδιαφέρει πια αλλά επειδή πιστεύουμε πως τίποτα δεν μπορεί τελικά να την κλονίσει.

Σαφώς και δεν είναι εύκολο συνεχώς κάποιος να δείχνει το ενδιαφέρον του. Πιστεύοντας όμως πως κάποιος ότι και να συμβεί θα είναι πάντα εκεί, οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια στην αποξένωση και την αποκόλληση από τις βάσεις μας.

  • το ότι έχουμε διαφορετικές προσδοκίες

Εκείνο στο οποίο μπορώ να καταλήξω με σιγουριά είναι πως τα άκρα ποτέ δεν γιάτρεψαν τις πληγές σε μια οικογένεια. Έτσι λοιπόν, το να ενδιαφερόμαστε υπερβολικά προσπαθώντας να έχουμε τον έλεγχο σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας του άλλου είναι βέβαιο πως τον ωθεί στο να κρατήσει τις αποστάσεις.

Αποστάσεις που είτε μπορεί να κάνουν την εμφάνιση μέσω της άρνησης και της επίθεσης είτε κρατώντας κομμάτια της δικής του πραγματικότητας καλά φυλαγμένα από τον άσκοπο έλεγχο του άλλου. Δεν ξέρω πόσο εύκολο είναι να κρατήσεις τις ισορροπίες ή που ξεκινάει η υγιείς προσπάθεια να δείξεις το ενδιαφέρον σου και ποιος είναι ο κατάλληλος τρόπος, ξέρω όμως σίγουρα πως αν περάσεις τη γραμμή, διακυβεύονται πολλά σε μια σχέση με πρώτο από όλα την ίδια τη φύση της σχέσης.

  • το να μένουμε κολλημένοι σε αυτό που ήταν κάποτε ο άλλος

Οι σχέσεις αλλάζουν, η καθημερινότητα προσαρμόζεται όπως επίσης προσαρμόζεται και ο τρόπος που λειτουργεί κάποιος μέσα σε αυτή. Ακούω συχνά γονείς να υμνούν τα παιδιά όπως ήταν κάποτε που δεν ήταν έτσι όπως είναι σήμερα. Το ακούω συνεχώς χωρίς ίχνος μεταμέλειας και κάθε φορά δημιουργείται μέσα μου ένα κύμα απόγνωσης για όσα οι ίδιοι χάνουν.

Θυμίζει λίγο τη φράσης που χρόνια τώρα πιστεύω, πως ο άνθρωπος οφείλει να ζει την ηλικία του και να μην χάνει στιγμή από αυτό που σήμερα είναι. Να μην ξεχνάει πως επειδή άλλαξε ή μεγάλωσε σημαίνει πως αφαίρεσε κάτι από εκείνο που ήταν αλλά έμαθε να προσθέτει ώστε να καταφέρει να χωράει με αρμονία σε αυτό που είναι σήμερα.

Και φυσικά κάποιος μπορεί να έκανε καλύτερες επιλογές, σχέσεις ή οτιδήποτε συνθέτει μια ολόκληρη ζωή στο παρελθόν του. Όλοι έχουμε δικαίωμα στο λάθος και σίγουρα περιθώρια βελτίωσης για μια καλύτερη ζωή. Όμως μένοντας προσκολλημένοι στο παιδί που κάποτε αντικρίσαμε χάνουμε βίαια όλα όσα το ίδιο παιδί έχτισε στη δική του ζωή. Μια ζωή που αν δεν το καταλάβουμε, στο τέλος δεν θα μας χωράει.

  • φοβόμαστε να συγχωρήσουμε μη χάσουμε κομμάτια υπερηφάνειας καταλήγοντας να γινόμαστε περισσότεροι σκληροί και λιγότερο γονείς

Το λάθος έγινε, τα πράγματα δυσκόλεψαν και ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω όσο και αν τρέχουμε να τον προλάβουμε. Μεγαλώσαμε ένα παιδί που έπεσε, πληγώθηκε και αντίκρισε τις επιπτώσεις των επιλογών που εκείνο έκανε. Επιλογών που ναι, «του τα λεγες εσύ» και φροντίζεις να το υπενθυμίζεις με κάθε τρόπο.

Υπενθυμίζοντας του ωστόσο, μην ξεχνάς πως του υπενθυμίζεις πως σε κάθε βήμα του σε βρίσκει απέναντι και όχι δίπλα. Σε μια ζωή που συνεχώς προχωράει, είσαι σίγουρος πως θέλεις να διαλέξεις δρόμο χωριστό από αυτόν που το παιδί σου χάραξε; Ή μήπως τελικά οι τύψεις που έχεις ριζώσει στο μυαλό του είναι ικανές να τον κάνουν να κουβαλήσει το βάρος και των δικών σου πράξεων; Η αποξένωση σε κάθε περίπτωση, είτε επιλέξει να σε ακολουθεί είτε επιλέξεις να του κουνάς το δάχτυλο είναι κάτι που αργά ή γρήγορα θα σου χτυπήσει την πόρτα.

αποξένωση
Photo by Joshua Earle on Unsplash

Τι πιστεύω πως χρειάζεται

Απόρροια πολλών από των παραπάνω είναι η αποξένωση. Το να καταλήγεις να μεγαλώνεις ένα παιδί που δεν ξέρεις. Που σου μιλάει και δεν ακούς. Σου δείχνει και αποστρέφεται το βλέμμα σου.

Γινόμαστε γονείς και αυτός ο ρόλος απορροφάει τόσο από το χρόνο μας, που μας μπερδεύει. Θέλουμε συνεχώς το κάτι παραπάνω. Το κάτι καλύτερο. Το κάτι διαφορετικό αδιαφορώντας για εκείνο που το παιδί επιθυμεί. Έχουμε στρώσει μια ζωή καρφιτσώνοντας το πρόγραμμα και αλλάζοντας το σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Τι δραστηριότητες θα κάνει.
Αν θα δουλέψει, που, πότε και πως.
Πότε θα είμαστε έτοιμοι να κάνει το επόμενο βήμα.
Που θα μένει και με ποιόν.

Όταν τελικά το ίδιο το παιδί θελήσει να αποφασίσει για κάτι αποφασίζουμε να του γυρίσουμε την πλάτη ή στην καλύτερη να του κουνήσουμε το δάχτυλο. Που δεν έκανε αυτό που του είπαμε, που παράτησε ή διάλεξε κάτι σύμφωνα με το ρυθμό της δικής του ιδιοσυγκρασίας.

Πιστεύουμε πως συνεχώς εκείνα έχουν τη δική μας ανάγκη να μεγαλώσουν, να μάθουν, να ψάξουν. Το πιστεύουμε, ακόμα και αν ξέρουμε πως τελικά αυτή είναι η φυσική τους εξέλιξη. Και όταν αυτή η ανάγκη  χτυπήσει την πόρτα, αποφασίζουμε να την κλείσουμε με ορμή.

Αποξένωση για εμένα είναι
Να φοβάσαι να μιλήσεις για όσα ονειρεύεσαι.
Να μην τολμάς να καθαρίσεις τις λέξεις γιατί ξέρεις πως θα πέσουν στο κενό.
Να μην έχεις τίποτα να πεις λες και οι δρόμοι σας δεν συναντήθηκαν ποτέ.
Να είσαι σίγουρος πριν καν αρθρώσεις λέξη, πως η ανάγκη σου να τους φέρεις κοντά θα σκοντάψει πάλι σε τοίχο.

Να τρέχεις να ξεφύγεις μακριά από όλα όσα έμαθες.
Να γίνεις διαφορετικός σύντροφος, γονιός και φίλος από όσα έβλεπες μέχρι να ανοίξεις τα φτερά σου.
Να φοβάσαι πως αν σε κάτι τελικά τους μοιάσεις, το κενό θα γεμίσει και τη δική σου ζωή πιστεύοντας πως θα γίνεις ξένος μέσα στο ίδιο σου το σώμα.

Πριν λίγες μέρες μοιράστηκα μαζί σου μια ιστορία που μιλάει για έναν τέτοιο άνθρωπο. Γνωρίζοντας τον χρόνια, αναρωτιέμαι. Είναι η αλήθεια μας αρκετή για να μας αγαπήσει κάποιος; ή μήπως τελικά το ψέμα μας προσφέρει μια μικρή κλωστή ώστε να μας κρατάει δίπλα σε όλα όσα πιστέψαμε κάποτε πως δεν τελειώνουν ποτέ;

Άραγε έρχεται η στιγμή που σταματάμε να είμαστε γονείς και αν τελικά ο ρόλος αυτός είναι που θα μας ενώνει για μια ζωή,είμαστε ικανοί να χτίσουμε μια σχέση σε γερές βάσεις;

Ξέρω πως η αποξένωση αποτελεί ένα ζήτημα που δεν αφορά μονάχα τη σχέση γονιού με παιδί αλλά πολλά περισσότερα. Θεωρώ ωστόσο πως αυτή είναι η βάση για να χτίσουμε οποιαδήποτε άλλη υγιή σχέση. Ίσως πάλι αν η αποκόλληση είναι οριστική, οι ρίζες να μην μας καθορίζουν για πάντα.


Για περισσότερες ιστορίες, σκέψεις, πειράματα του μυαλού μπορείς να κάνεις μια βόλτα από τα social της σελίδας FacebookGoogle + αλλά και στο Twitter ,όπως επίσης και να εγγραφείς στο εβδομαδιαίοnewsletter που βρίσκεται πάνω δεξιά τοποθετώντας απλώς το e-mail σου.

5 (100%) 1 vote