Φάλτσα νότα.

36
108

Φάτσα νότα


Τι συμβαίνει όταν εκείνος που αγαπάς περισσότερος ξεριζώνει ένα σου κομμάτι;
Η ιστορία μιας κιθάρας που έπαιζε με μια χορδή, μιας κιθάρας με φάλτσα νότα.


Είναι σαν να ‘χει περάσει μια ζωή,
κι ας βρίσκομαι εδώ μονάχα λίγα χρόνια.
Στριμωγμένη σε ένα μπαούλο.
Ανάμεσα σε ένα πατίνι που ήρθε ένα χρόνο πριν,
και σε δεκάδες λούτρινα.

Όταν με κράτησε πρώτη φορά θυμάμαι γυάλιζα,
έλαμπα ολόκληρη.
Τώρα με τρώει η σκόνη.
Ο ήλιος από το παράθυρο καίει το ξύλο μου.

Με διάλεξε εκείνος, ο Αλέξης, όταν ήταν μόλις τριών χρονών.
Βρισκόμουν στο ράφι ενός καταστήματος,
ανάμεσα σε χιλιάδες άλλα πράγματα.
Εκείνος όμως διάλεξε εμένα.

Ήμουν τόσο χαρούμενη εκείνη τη μέρα,
νόμιζα θα κρατήσει για πάντα.
Με κρατούσε μέρες ολόκληρες και γρατζουνούσε τις χορδές μου.

Ο πατέρας του, με κούρδισε επιμελώς.
Κι ας ήξερε πως η μελωδία μου δεν θα ήταν τόσο καλή,
εκείνος προσπάθησε τόσο πολύ.
Κι ας είμαι μικρή, εκείνος μου φέρθηκε σα να ‘μουν η καλύτερη.

Έδειξε στον Αλέξη τις πρώτες του μελωδίες
κι εγώ έβαζα τα δυνατά μου να τον εντυπωσιάσω.
Τα πηγαίναμε καλά, μάθαμε παρέα τα πρώτα μας τραγούδια.
Τα βράδια η μαμά και ο μπαμπάς του,
κάθονται όλο λαχτάρα στο σαλόνι να μας δουν.

Στην αρχή με έβαζε σε μια θήκη για να μη χαλάσω.
Όμως στεναχωριόμουν.
Φοβόμουν πολύ κρυμμένη τόσες ώρες χωρίς κανέναν.

Μέχρι που άρχιζε να με ακουμπάει στο καρεκλάκι του δωματίου.
Ήταν αρκετά ξεκούραστα για ‘μένα κι ας ήταν σκέτο πλαστικό.
Ένιωθα ελεύθερη.
Μπορούσα να τον βλέπω όταν πλησίαζε να παίξουμε.
Μου έδινε τόση χαρά άλλωστε.

Ώσπου μια μέρα με ξέχασε. Ήταν Χριστούγεννα θυμάμαι.
Οι γονείς του μόλις του είχαν πάρει ένα ποδήλατο.
Εκείνη τη μέρα δεν παίξαμε καθόλου. Όπως και τις επόμενες.

Με έπιανε στα χέρια του μονάχα τις μέρες που έβρεχε.
Όσο και αν με πείραζε εγώ δεν του είπα κουβέντα.
Τέντωνα με χάρη τις χορδές μου και οι μελωδίες μας ξεσήκωναν τον τόπο.

Μια βροχερή μέρα όμως, σα χθες τη θυμάμαι,
εκείνος ήταν πολύ θυμωμένος.
Είχε τσακωθεί με τους γονείς του.
Δεν τον άφηναν να κάνει ποδήλατο στο σπίτι,
κι αυτός ξεφώνιζε σα μικρό παιδί.

Με πήρε στα χέρια του και τράβηξε τόσο δυνατά τις χορδές μου.
Έτσι, μου έφυγε η μια.
Ίσα που πρόλαβα να κρατήσω τις υπόλοιπες.
Είχε μεγαλώσει τόσο, και εγώ ήμουν αδύναμη μπροστά του.

Τη στιγμή που την ξερίζωσε, άρχισε να κλαίει πιο δυνατά.
Με άφησε να πέσω,
ο κρότος από το ξύλο μου ακούστηκε δυνατά στο πάτωμα.
Εκείνη τη μέρα πόνεσα περισσότερο από ποτέ.

Η μαμά του από τότε με έβαλε στο μπαούλο.
Τότε υπήρχαν μονάχα τα λούτρινα μέσα του.
Δεν καταφέραμε να κάνουμε ιδιαίτερη παρέα,
αφού εκείνα έκλαιγαν βράδυ – πρωί.
Έτσι η μοναξιά μου μεγάλωνε.

Ο Αλέξης μου ρίχνει μόνο κλεφτές ματιές από τότε.
Μόλις εχθές μετά από τόσο καιρό με πήρε στα χέρια του.
Φαινόταν κάπως στεναχωρημένος.

Ακούμπησε τις χορδές μου και τις γρατζούνησε απαλά.
Ήταν λες και το σώμα μου γέμισε ξανά ζωή,
και ας μου έλειπε η μια χορδή.

Όταν με κράτησε, μου αποκάλυψε πως θα φύγω.
Εκείνη τη στιγμή το ξύλο μου πάγωσε,
ένιωσα ότι θα ράγιζε από τον πόνο.

Μου εξήγησε πως θα πάω σε κάποιο άλλο παιδί.
Σε κάποιο παιδί που θα έχει όρεξη να παίξει μαζί μου.
Πως εκείνος μεγάλωσε και είναι άδικο για ‘μένα.
Εκεί που θα πάω είπε, θα έχω ξεχωριστή θέση.

Αυτό κάπως απάλυνε τον πόνο μου μιας και στο μπαούλο,
νιώθω τόσο, μα τόσο κουρασμένη.
Προσπάθησα. Προσπάθησα να φανώ δυνατή και δεν μίλησα.
Τον αγαπάω τόσο άλλωστε… Κι εκείνος νομίζω.

Αύριο φεύγω.
Σε λίγο θα με καθαρίσουν και θα με περιποιηθούν.
Μέσα μου ανυπομονώ κάπως.
Μακάρι το καινούριο παιδί να ανυπομονεί κι εκείνο.
Έχω άλλωστε να του μάθω τόσα τραγούδια.
Μακάρι να με αγαπάει όπως και εκείνος,
εγώ σίγουρα θα το αγαπώ.


Πάντα αναρωτιόμουν τι θα απογίνουν εκείνα τα παιχνίδια που μένουν και στριμώχνονται στα ράφια, αν είχαν φωνή τι τελικά θα μας έλεγαν. Όλα εκείνα τα παιχνίδια που κρατάμε για χρόνια χωρίς να τους δίνουμε μια δεύτερη ευκαιρία, περιμένοντας καρτερικά να εκπληρώσουν τον σκοπό τους. 
Έτσι, προέκυψε αυτή η ιστορία. Μια φάλτσα νότα που η μελωδία της μακάρι να ηχεί στις ψυχές όλων των παιδιών, μεγάλων και μικρών. Γιατί το να μοιράζεσαι, είναι ευλογία!

Εικόνα : Pixabay.


Για περισσότερες ιστορίες, σκέψεις, πειράματα του μυαλού μπορείς να κάνεις μια βόλτα από τα social της σελίδας FacebookGoogle + αλλά και στο Twitter ,όπως επίσης και να εγγραφείς στο εβδομαδιαίοnewsletter που βρίσκεται πάνω δεξιά τοποθετώντας απλώς το e-mail σου.


 

5 (100%) 2 votes