Άσκηση αντοχής | δέκα χρόνια μετά.

19
98

δέκα χρόνια και κάτι, μετά

Δέκα χρόνια και κάτι, μετά. Σε μια άσκηση αντοχής που γρατζουνάει τις πιο ευαίσθητες πτυχές του μυαλού. Η λογική και η ευαισθησία σε ένα λεπτό, τεντωμένο σκοινί.


Έχουν περάσει πάνω από δέκα χρόνια και όλα μοιάζουν σαν χθες. Εκείνη, που η μυρωδιά της είναι ότι πιο γνώριμο υπάρχει στη ζωή μου, ήταν μετέωρη ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο.

Έχουν περάσει πάνω από δέκα χρόνια και είναι φορές που ακόμα και σήμερα, η θύμηση παγώνει το κορμί μου. Άραγε πότε σταματάει το μυαλό να θυμάται τα πάντα; Πως ξεριζώνεις τις σκέψεις που σου τσακίζουν τη ψυχή; Να μη πονάς, να μη φοβάσαι. Τότε ήμουν μονάχα δεκαπέντε χρονών. Μεγάλη για να καταλάβω, μικρή για να αντέξω. Στεκόταν στο πάτωμα με μάτια κενά. Ένα απέραντο βουητό απλωνόταν στο χώρο. Το μόνο που ξεχώριζες ήταν οι φωνές του αδερφού μου, τόσο δυνατές που μαρτυρούσαν απόγνωση.

Έχουν περάσει πάνω από δέκα χρόνια κι ακόμα θυμάμαι να στέκομαι στο κρεβάτι κουλουριασμένη, σχεδόν κενή, ανήμπορη να αντιδράσω. Εκείνη στο πάτωμα κι ο πατέρας από πάνω. Γεμάτη αφρούς και αίματα, έτοιμη να παραδώσει τα όπλα. Πόνος. Αβάσταχτος πόνος απλωνόταν παντού γύρω και μέσα μου.

Τι κι αν ο χρόνος κυλά, τα σημάδια δεν ξεθωριάζουν ποτέ. Βρίσκονται εκεί να σου θυμίζουν, να μη ξεχνάς. Σαν υπενθύμιση, μια άνω τελεία.

Χρόνια ολόκληρα πέρασα άγρυπνη να την ακούω. Να αφουγκράζομαι κάθε ανάσα της πριν κοιμηθεί κι ας τίποτε πια δεν μαρτυρούσε τον πόνο.

Έχουν περάσει πάνω από δέκα χρόνια κι ο φόβος μεγαλώνει, μετατρέπεται. Τώρα έχω το δικό μου παιδί, είμαι εγώ η μαμά, κι εκείνο που φοβάμαι περισσότερο, είναι να μη πονέσει τόσο. Λένε πως οι δυσκολίες της ζωής σε θωρακίζουν, όμως ξεχνούν. Ξεχνούν να αναφέρουν όλα εκείνα που εσύ χρειάζεται να χάσεις. Το πιο μακρύ καλοκαίρι, το πιο δύσκολο, το πιο ζωντανό. Μερικά μονάχα λεπτά, αρκούν για να συμβεί.

Και τώρα εδώ, δέκα χρόνια και κάτι, μετά. Στο σήμερα. Στην αφετηρία ενός νέου καλοκαιριού. Δέκα χρόνια και κάτι, μεγαλύτερη. Στην ίδια κατάσταση. Στο ίδιο πρόβλημα. Γεμάτη από φόβο.


Το κείμενο αυτό, γράφτηκε για τη δική μου μητέρα. Η νέα αυτή χρονιά μας έφερε στο προσκήνιο κάτι που είχα κρύψει καλά στην άκρη του μυαλού μου, μιας και από την πρώτη κιόλας μέρα την τιμητική τους είχαν τα νοσοκομεία και το άγχος. 
Ο φόβος είναι μια πληγή που δεν κλείνει, το πρόβλημα όμως είναι να μην χρειαστεί να φτάσεις σε αυτόν για να συνειδητοποιήσεις εκείνα που πραγματικά έχουν σημασία στην ζωή.
Είναι σπουδαίο μάθημα η αγάπη, και αν κάτι μου έμεινε όλα αυτά τα χρόνια, είναι πως στη ζωή, όλα μπορούν εύκολα στάχτη να γίνουν.
Γι αυτό φίλοι μου, να αγαπάτε.
Δυνατά, σταθερά, χωρίς αύριο!

 

εικόνα : Pixabay.

Για περισσότερες ιστορίες, σκέψεις, πειράματα του μυαλού μπορείς να κάνεις μια βόλτα από τα social της σελίδας FacebookGoogle + αλλά και στο Twitter ,όπως επίσης και να εγγραφείς στο εβδομαδιαίοnewsletter που βρίσκεται πάνω δεξιά τοποθετώντας απλώς το e-mail σου.